CONTIDO:

A Unión Europea aposta por un ambicioso Pacto Verde cuxo obxectivo é transformar o modelo económico do continente para facelo climaticamente neutro e sostible: reducir as emisións e compensar as restantes, tendo como horizonte o ano 2050 e metas intermedias para 2030. O plan, que se apoia en investimento públicos e privados e en instrumentos como o Fondo de Transición Xusta, enfronta hoxe discrepancias políticas e protestas en distintos países pola percepción de falta de medidas concretas e de diálogo coa cidadanía. A polémica reavivouse tras o análisis publicado recentemente por Jacinto Seara en La Región, onde se cuestiona o ritmo de execución en España e en rexións como Galicia.

En esencia, o Pacto Verde Europeo propón desvincular o crecemento económico do consumo de recursos, impulsar as renovables, promover a mobilidade sostible, reformar a agricultura e rehabilitar vivendas para aforrar enerxía. Para financiar a transición a Comisión Europea calcula unha mobilización de recursos públicos e privados equivalente polo menos a 1 billón de euros na próxima década, complementada por instrumentos como bonos verdes e fondos estruturais. Sen embargo, boa parte do debate céntrase en como se repartirán esas cantidades e na capacidade das administracións locais para absorber os recursos.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

A UE propón como obxectivo unha redución do 55 % das emisións para 2030 respecto de 1990 e a meta de cero emisións netas en 2050, pero as metas ambiciosas chocaron coa realidade política. En 2025 varios gobernos —entre eles Alemaña, Francia, Italia e Polonia— rexeitaron elevar a redución ata o 90 % para 2040, o que puxo de manifesto as limitacións para harmonizar posturas entre Estados membros. A esa resistencia súmanse protestas visibles do sector agrícola, que reclama maior seguridade xurídica e compensacións polos cambios previstos nas prácticas e nos mercados.

En Galicia, e de xeito palpable en Ourense e noutras provincias rurais, as medidas do Pacto Verde suscitan preguntas sobre a compatibilidade entre exteriorizar unha ambición europea e a supervivencia de economías locais. Agricultores e gandeiros temen custos adicionais e un calendario de adaptación que, segundo os seus representantes, non sempre se acompasa con axudas directas e formación. Ao mesmo tempo, as administracións autonómicas e municipais insisten na oportunidade de modernizar sectores tradicionais, aproveitar recursos renovables e crear emprego ligado á eficiencia enerxética e á bioeconomía.

A Comisión prevé que a transición xere millóns de empregos verdes e mellore a saúde pública ao reducir a contaminación, pero eses beneficios requiren políticas activas de recualificación profesional e apoio a rexións dependentes de combustibles fósiles. O Fondo de Transición Xusta é a ferramenta destinada a paliar os impactos territoriais e laborais, aínda que o seu despregamento foi obxecto de críticas pola lentitude na tramitación e pola complexidade administrativa. Os interlocutores sociais lembran que sen formación e plans de emprego locais será difícil substituír postos en industrias de alta intensidade de carbono.

En materia enerxética, o plan aposta por un forte impulso ás renovables e por reducir a dependencia de combustibles fósiles externos, unha prioridade subliñada tras as tensións xeopolíticas dos últimos anos. Galicia, co seu potencial eólico e mariño, aparece citada por expertos como área con capacidade para aportar proxectos competitivos, pero a realidade amosa barreiras administrativas, liñas de evacuación e financiamento que ralentizan o seu desenvolvemento. Ademais, a rehabilitación de vivendas para mellorar o illamento e a eficiencia perfílase como un campo con impacto directo nas economías domésticas e na demanda de man de obra cualificada.

Críticos do Pacto