A sexta entrega da saga protagonizada por Santiago Segura, titulada ‘Torrente, presidente’, estreouse este venres, 13 de marzo de 2026, e espertou un notable movemento nos Cines Imperial de Sabadell, onde moitas butacas se encheron nas primeiras sesións. O regreso do personaxe de José Luis Torrente chegou rodeado de expectación: colas na entrada, móbiles preparados para captar o ambiente e risos mesmo antes de que comezase a película. Os espectadores acudiron coa idea de comprobar se o ton irreverente que caracterizou as primeiras entregas se mantía nesta nova proposta. As impresións en quente apuntan a que, polo menos para boa parte do público, a película cumpre o seu propósito de entretemento.
Desde primeira hora a afluencia foi superior á habitual para un venres e nas salas palpábase unha mestura de público novo e asistentes de máis idade que seguiron a saga desde os seus inicios. Algúns chegaron despois de organizar maratóns de visionado das películas anteriores para refrescar personaxes e guiños, mentres que outros preferiron entrar sen case información para conservar o factor sorpresa. A presenza destacada de seguidores de internet e de persoas máis veteranas debuxou un público plural que reaccionou con gargalladas e aplausos ao rematar a primeira proxección. Esa resposta inmediata foi un dos trazos máis repetidos entre os espectadores consultados.
Unha parella que admitiu ter feito o maratón previo afirmou que a película superou as súas expectativas e que recupera o espírito das dúas primeiras entregas, citando o ritmo e o tipo de comedia como motivos de satisfacción. Moitos mozos destacaron, ademais, a aparición de rostros coñecidos de plataformas dixitais, un recurso que, segundo eles, conecta coa súa xeración e aporta un aliciente extra á proposta. Quen optaron por non ver tráilers antes do estreo valoraron positivamente o “factor sorpresa” e sinalaron que algúns avances de promoción adoitan mostrar o mellor da cinta, restándolle sorpresa á experiencia. En xeral, a sensación de varios grupos era que a película vive de momentos concretos que funcionan ben in situ.
Ao rematar a primeira sesión, os aplausos foron especialmente notables entre os espectadores máis novos, que non dubidaron en expresar en voz alta que “para isto paga a pena ir ao cine”. Esa frase resumiu a percepción de quen viu a cinta como un entretemento efectivo en sala, con gags recoñecibles e un ton provocador que persiste na franquía. A combinación de humor escatolóxico, chistes políticos e cameos de figuras mediáticas volveu xerar reaccións polarizadas, pero maioritariamente festivas no público presente. Para moitos afeccionados, o regreso ao estilo das primeiras entregas foi un dos maiores alicientes.
Entre os asistentes de máis idade houbo tamén eloxios comparativos: un espectador que asegurou ter visto todas as películas da saga no seu estreo afirmou que esta nova entrega está “moi mellor que a última” e que os cameos están mellor integrados na trama. Esa percepción sobre unha maior cohesión na construción dos personaxes e nas aparicións puntuais foi unha apreciación repetida por quen coñecen ben a evolución da serie. En contraste, algúns sinalaron que momentos puntuais podían sentirse innecesariamente forzados, aínda que sen ensombrecer a valoración xeral positiva na sala.
Varios espectadores advertiron que a cinta recupera personaxes e chistes previos, polo que vela sen coñecer a filmografía anterior pode restar goce por referencias que actúan como guiños internos. Esa necesidade de contexto, segundo explicaron, non impede que a película funcione a nivel xeral, pero si potencia a sensación recompensadora para os seguidores de longa traxectoria. A recuperación de nomes e situacións antigas percíbese, para moitos, como un xesto de continuidade cara ao fandom máis fiel da saga. Ao mesmo tempo, a incorporación de figuras de internet parece deseñada para atraer público novo.
A saga creada por Santiago Segura desde finais dos anos noventa caracterizouse sempre por unha comedia que busca situarse ao bordo do politicamente correcto, e nesta entrega non faltan as críticas e burlas dirixidas a distintos sectores sociais e políticos. Varios asistentes comentaron que agardaban precisamente ese carácter desafiante, con sketches que “se meten con todo o mundo” e non perdoan ningunha sensibilidade concreta. Ese plantexamento mantén a polémica como pano de fondo, aínda que na sesión de Sabadell primou o clima de diversión sobre a controversia. A curto prazo, a película parece destinada a reactivar o interese comercial da franquía.
Mais alá das reaccións na sala, o estreo apunta a ser un termómetro de como responde o público novo en taquilla cando unha produción combina a nostalxia de franquía con reclamos actuais, como influencers e cameos virais. A mestura de público veterano e novas auditorías será clave para a traxectoria comercial nas próximas semanas, cando se vexa se o boca a boca mantén a afluencia. Os comentarios recollidos na primeira xornada suxiren que, polo menos no que respecta ao entretemento puro, a película cumpriu o seu cometido para unha parte significativa do público. Críticos e analistas culturais terán agora a tarefa de avaliar o seu valor humorístico e o seu contexto sociopolítico con perspectiva.
