Este mércores, 20 de marzo de 2026, apareceu unha nova peza do artista urbano coñecido como Primo nunha parede do casco histórico de Lugo, xunto á tenda de Massimo Dutti. A obra representa dúas figuras coa cabeza cuberta por bolsas de papel nas que se distinguen os logotipos de Zara e Stradivarius, unha imaxe que non pasa desapercibida nunha zona onde conviven comercios de cadea e negocios tradicionais.
A obra e a súa ubicación: unha metáfora á vista de todos
A intervención ocupa un oco urbano moi transitado, a poucos pasos das rúas que desembocan nas históricas murallas de Lugo, patrimonio que define a fisonomía do casco antigo. Primo escolleu deliberadamente un emprazamento próximo a tendas de moda, un contexto que converte a peza nunha lectura inmediata sobre hábitos de compra e visibilidade das grandes marcas no corazón da cidade.
Visualmente, a sinxeleza do debuxo —dous corpos anónimos, bolsas en lugar de rostros— funciona como unha metáfora directa: a identidade borrada polo envoltorio do consumo. O contraste entre a pedra centenaria do barrio e o trazo contemporáneo do grafiti crea unha tensión que invita os peóns a deter o paso. Varios peóns consultados na tarde do mércores detiveron o seu camiño para fotografar a parede e debater en voz baixa sobre a mensaxe; houbo quen a celebrou e houbo quen a vinculou a unha provocación innecesaria xunto a comercios legais.
Comerciantes da zona, que preferiron non ser citados por nome, recoñecen a capacidade de Primo para activar o debate público. «Isto dá que falar, igual que outras accións súas», comentaron, ao tempo que lembraban que o casco histórico combina tanto franquías como tendas de barrio que compiten polos mesmos clientes. Agardando por confirmación oficial por parte do Concello, a obra permanece por agora no seu lugar, visible e en tensión co tráfico peonil da xornada.
Un autor anónimo con traxectoria local
Primo non é un nome novo en Lugo. Desde hai anos, o creador anónimo consolidouse como unha das voces máis recoñecibles da arte urbana da provincia, con intervencións puntuais que adoitan aparecer de improviso en diferentes puntos da cidade. O seu estilo, directo e simbólico, apoiase en imaxes claras que condensen críticas sociais: migracións, conflitos internacionais e agora, de novo, o consumo masivo.
En ocasións anteriores, as súas pezas renderon homenaxe a figuras culturais locais e abordaron asuntos de alcance global, o que lle ten granxado tanto o agarimo dun público novo como a desconfianza de sectores máis conservadores. Esa ambivalencia forma parte do ecosistema da arte de rúa en Galicia, onde a tradición monumental —pénsese na vixilancia das murallas ou na protección do patrimonio— convive cunha escena contemporánea que reclama espazo público para a reflexión.
A elección de marcas concretas nesta obra non é casual. As enseñas representadas son emblemas da moda rápida que, desde hai anos, protagonizan debates sobre sustentabilidade, condicións laborais e uniformidade cultural. Ao situar eses logotipos en bolsas que ocultan rostros, Primo formula, sen alardes retóricos, unha pregunta incómoda: que perdemos cando a identidade se define polo que mercamos?
Repercusións, debate público e posibles pasos do Concello
Nunha cidade como Lugo, onde o casco histórico é motor turístico e comercial, a aparición dunha obra así ten efectos inmediatos. Por unha banda, atrae miradas e conversa: turistas que sacan fotos xunto á intervención, comerciantes que a perciben como un foco de atención e residentes que valoran o pulso crítico. Por outra, plantexa o dilema sobre a xestión do espazo público e a conservación de
