O 13 de marzo de 2026, no Centro Amencer de Redondela, un mozo de 16 anos con parálise cerebral volveu poñer en evidencia a capacidade do fútbol para xerar emocións puras: Álex Fernández non pode falar de forma convencional, pero grazas a un dispositivo con pictogramas e saída de voz expresa a súa devoción polo Celta e o seu desexo de coñecer a ídolos como Iago Aspas e Borja Iglesias. A tecnoloxía permítelle sortear as barreiras da súa discapacidade e materializar un soño sinxelo pero contundente que reúne familia, educadores e compañeiros. Foi, en suma, unha mostra de como o deporte trasciende o resultado para se converter nunha ponte social.
No Centro Amencer explican que o aparello que utiliza Álex ofrece repertorios preconfigurados —verbos, frases comúns e retroalimentación auditiva— e que selecciona con un sutil movemento ocular as palabras que logo o sistema vocaliza. Para as persoas que o atenden, a súa maneira de comunicarse resulta clarificadora: di “gústame”, pide “máis” e nomea persoas e lugares con naturalidade. A logopeda que o acompaña no seu día a día describe o seu carácter como alegre e empático; ademais subliña que, pese ás limitacións físicas, o seu vínculo co fútbol é intenso e cotián.
O fútbol, sinalan os profesionais do centro, concentra as contradicións da sociedade: é lugar de encontro e de conflito, de exaltación colectiva e de silencios compartidos. En Vigo e nos seus arredores, as noites de partido en Balaídos son proba desas pasiones enfrontadas; ao mesmo tempo, contan tamén historias de ternura, como a dun adolescente do sur da ría que vive cada encontro como unha celebración. Para Álex, os partidos son sobre todo unha fonte de ledicia e pertenza que vai máis alá das reixas físicas da súa cadeira.
A parálise cerebral limitou a súa mobilidade e a súa fala, pero non o seu interese nin a súa ironía. No centro combinou a atención especializada coa escolarización nun colexio ordinario ata que a adaptación educativa fixo necesaria unha mudanza que non afectou a súa afección. As súas respostas ao dispositivo, relatadas polo seu equipo terapéutico, amosan un repertorio sinxelo e afectuoso: “Vivo en Redondela” figura entre as frases que utiliza con frecuencia e, por riba de todo, proclama a súa preferencia polo equipo da cidade. Esa constancia converteu a afección en parte central da súa identidade.
Os educadores e a familia traballan para que o seu vínculo co fútbol sexa o máis activo posible dentro das limitacións que impón a súa condición. O centro organiza saídas e actividades vinculadas co deporte que procuran facilitar experiencias en grupo e a achega aos rituais da afección: cánticos, himnos e a convivencia previa aos partidos. Aínda que non se concretou un encontro cos xogadores, o equipo educativo mantén viva a esperanza de que nalgún momento poida saudar a quen admira desde a bancada ou a pantalla.
A historia de Álex tamén interpela aos clubes e á sociedade sobre a necesidade de accesibilidade e políticas de inclusión nos recintos deportivos. Facilitar visións adaptadas, permitir o acceso con acompañantes e ofrecer recursos para persoas con diversidade funcional son medidas que, máis alá da mera asistencia, contribúen a recoñecer o seu dereito a participar na vida cultural da cidade. Nese senso, a presenza de afeccionados como Álex no universo do fútbol exerce unha función pedagóxica e ética.
Para a súa logopeda, Ana Lago, a tecnoloxía non é só unha ferramenta clínica senón un medio para a relación afectiva: a través dela Álex amosa sentido do humor, empatía e unha curiosidade viva polos nomes e as caras que poboan as súas pantallas. Ela subliña tamén que a afección ten un efecto terapéutico evidente: anima á socialización, motiva a comunicación e xera proxectos compartidos no centro. Ese impulso colectivo é, para as persoas que o rodean, a base sobre a que sustentar a aspiración de coñecer aos futbolistas.
A historia do mozo de Redondela é, ao final, unha pequena metáfora do que o deporte pode ofrecer cando procede do afecto e non do espectáculo: un lugar para querer, para gostar e para crer. Álex, a súa familia e os seus educadores continúan a traballar para que ese desexo concreto —un encontro cos seus ídolos en persoa— se convirta en realidade, mentres el segue o calendario celeste coa mesma intensidade que moitos afeccionados que ocupan as bancadas de Balaídos.
