Unha colección de exemplares ata agora pouco coñecida permitiu confirmar que o semanario El Obrero se publicou en Ribadavia desde o 1 de abril de 1891 e que a súa tirada e sede quedaron rexistradas na vila. A localización destes números, custodiados no Museo Etnológico de Ribadavia, aclara dúbidas sobre a existencia e duración do periódico e responde a un labor de recuperación documental impulsado por investigadores locais. O achado dá resposta a interrogantes sobre quen o dirixiu, onde se imprimía e por que foi relevante para os intereses dos ribeiros do Avia e do Miño. A recuperación destes fondos abre agora a porta á súa dixitalización e estudo sistemático.
A aparición de copias físicas permitiu constatar que El Obrero se definía como un «semanario independente» orientado á defensa dos intereses locais de Ribadavia e do seu contorno fluvial. Documentos da época e referencias cruzadas na prensa contemporánea xa apuntaban á súa actividade, pero ata agora non había exemplares suficientes para fixar con precisión a súa traxectoria. Segundo as fontes consultadas, a publicación comezou un domingo de abril de 1891 e sospéitase que a súa edición se prolongou ata xuño de 1897, acumulando algo máis de 300 números. A tirada estímase en torno a oitocentos exemplares, unha cifra notable para unha cabeceira comarcal de finais do século XIX.
O director e alma do proxecto xornalístico foi Máximo Tomé González, vigués de nacemento pero profundamente vencellado á vida cultural de Ribadavia, coñecido pola súa implicación en varias cabeceiras locais. Tomé figurou tamén á fronte doutros títulos rexionais e a súa actividade como impresor e editor deixou pegada na prensa ourensá da época. O seu domicilio profesional e a redacción de El Obrero situábanse na rúa Yáñez número 28, no corazón da vila, dato que agora se pode contrastar grazas aos exemplares conservados. A investigación recupera así a importancia dunha figura que ata hai pouco só aparecía mencionada de forma tangencial en traballos históricos.
O profesor Marcos Valcárcel, no seu estudo de referencia sobre a prensa ourensá publicado en 1987, sinalaba a existencia de cabeceiras como El Obrero pero víase limitado pola falta de fondos físicos. O seu traballo, que continúa sendo a principal guía para os investigadores, incluía avisos e citas noutros diarios que deixaban constancia da actividade do semanario, pero carecía de exemplares para confirmar datas e contidos. A recente localización destas pezas embelece e completa a panorámica que Valcárcel propuxo, cumprindo en parte a advertencia que el mesmo lanzou sobre a necesidade de localizar novas cabeceiras para ampliar a historia da provincia.
Os exemplares localizados permanecen custodiados no Museo Etnológico de Ribadavia, aínda que non foron incorporados á plataforma dixital Galiciana, o que limita por agora a súa accesibilidade ao público e aos investigadores. Desde a comunidade histórica reclámase un esforzo coordinado para dixitalizar e poñer a disposición estas coleccións, unha actuación que facilitaría o acceso a fontes primarias e evitaría a dispersión da memoria documental. Tamén se solicita diálogo coa biblioteca do Monasterio de Poio, onde se conservan fondos de prensa moi valiosos que continúan pechados ao acceso público por acordos pendentes.
Alén de aclarar detalles técnicos sobre impresión e circulación, o achado aporta claves sobre a orientación política e provincial do semanario, que defendía as reivindicacións dos ribeiros do Avia e do Miño fronte a intereses alleos. As referencias cruzadas con outras publicacións da época, citadas en actas e reseñas, corroboran a presenza activa de El Obrero na esfera informativa rexional, participando en debates sobre economía local, infraestruturas e cuestións culturais. Esa actividade amosa o papel da prensa comarcal como vehículo de cohesión social e defensa de intereses comunitarios nun momento de intensa transformación económica e social.
O achado forma parte dunha serie de recuperacións documentais que puxeron á luz outros títulos que se crían perdidos, e confirma que aínda quedan pezas relevantes por descubrir en arquivos e coleccións privadas. A identificación e estudo destas cabeceiras permiten trazar con maior precisión a xenealoxía dos medios locais e as prácticas xornalísticas de fin de século. Para os historiadores e bibliotecarios trátase dunha oportunidade para revisar cronoloxías, completar hemerotecas e avaliar a influencia de editores e redactores na configuración da opinión pública local.
A comunidade académica e os responsables culturais da provincia expresaron o seu apoio a que estes fondos sexan catalogados e difundidos. O seguinte paso é firme: negociar acordos de acceso e financiamento para a súa dixitalización e conservación, co obxectivo de integrar definitivamente a El Obrero nos repertorios históricos accesibles en liña. Mentres tanto, os exemplares recuperados permiten xa aos investigadores reconstruír capítulos esquecidos da historia de Ribadavia e do conxunto da prensa ourensá.
