O columnista Juan José Millás publica o 17 de marzo de 2026 unha reflexión titulada «Reparacións imaxinarias» na que lembra unha plegaria infantil: desexar que a familia esquecese o seu aniversario para poder reclamar despois unha reparación moral. No texto, Millás utiliza aquela anécdota para explorar como a memoria persoal e colectiva se transformou coa tecnoloxía e as rutinas sociais. A columna expón por que a constatación do esquecimento actúa como proba de existencia e como a externalización das lembranzas cambia a natureza do reproche e do consolo.
Millás parte dunha escena doméstica: nunha familia numerosa, o esquecimento posible do aniversario outorgaba ao neno unha ferida recoñecible e unha narrativa propia. Ese desexo, lonxe de ser simple masoquismo, agochaba unha estratexia para obter a demostración do afecto. A constatación de que ninguén lembra serve como proba tangible da ausencia ou da falla afectiva.
A reflexión conecta esa pedagogía do agravio con prácticas sociais máis amplas, como a atención a aniversarios e conmemoracións. Para o autor, as datas serven como pequenos dispositivos que manteñen a rede de vínculos: saber que alguén marca o calendario por nós aporta tranquilidade e sentido.
Unha plegaria que revela identidade
O texto subliña que o reproche construído a partir do esquecimento procura unha forma de identidade. Ser desgraciado por unha razón concreta estrutura un relato persoal que, paradoxalmente, pode resultar confortable. A ferida anticipada trae a súa propia cura: o dor acompásase coa posibilidade de reivindicación e de recibir unha atención que confirme a propia existencia.
Millás engade unha lectura sociolóxica: o aprendizaxe desa pedagogía do agravio non aparece nos libros, senón nas prácticas cotiás. Aprendemos a observar as datas e a valorar os signos exteriores de recoñecemento porque a súa ausencia lexitima a protesta e fundamenta a queixa.
Memoria delegada en algoritmos
Millás advirte, ademais, sobre a transformación que introduciu as plataformas dixitais neste panorama emocional. Os recordatorios automáticos, as notificacións de aniversario e as mensaxes programadas substitúen en parte a tarefa de lembrar. A memoria externalízase e, con iso, cambia a natureza do xesto.
Cando un sistema avisa dunha data, a ausencia do recordo humano non sempre equivale a indiferencia; con todo, o columnista apunta que o problema non é só quen lembra, senón quen sostén a data con presenza real. Unha notificación non sempre substitúe ao abrazo, a chamada ou a mirada que confirma o afecto.
A reflexión conclúe que medrar tamén pode ser renunciar á demanda de probas constantes. Aceptar que o recoñecemento lexítimo non sempre se materializa é parte do proceso maduro. Non obstante, Millás conserva unha visión melancólica: o desexo de ser lembrado ou de que nos esquezan segue latente, e moitas persoas continúan recorrendo, en silencio, a aquela plegaria infantil.
En suma, «Reparacións imaxinarias» propón que a memoria colectiva e a individual mudaron de soporte, pero non perderon a súa carga emocional. O desafío contemporáneo, segundo a columna, é distinguir entre o recordo auténtico e a formalidade programada, e entender que tipo de presenza necesitamos realmente para sentirnos vistos.
