Rosalía abriu en Lyon a primeira parada da súa nova xira Lux tour, onde combina ballet clásico, danza contemporánea e movementos urbanos para trasladar ao escenario as distintas capas do seu último traballo. O concerto, celebrado en marzo de 2026, presentou unha posta en escena simbólica e sobria que procuraba traducir as tensións do álbum en imaxes e coreografías. A artista alternou momentos de contención e virtuosismo operístico con secuencias desatadas e físicas, apoiada por un corpo de baile fundamental na narración do espectáculo.
Sobre o escenario, a cantante apoiouse nun elenco de bailaríns procedentes do colectivo (La)Horde, formado en 2013 por Marine Brutti, Jonathan Debrouwer e Arthur Harel. Harel, ademais, é quen dirixe o Ballet de Marsella, o que explica a experiencia técnica e a mestura estilística que mostrou a compañía. Os intérpretes non só acompañaron vocalmente e en movemento á artista, senón que tamén actuaron como maquinaria escénica que transformaba o espazo en cada número.
A primeira parte do concerto apostou por unha estética máis clásica e recollida, con Rosalía situada ás veces como unha figura case inmóbil, vestida con tutú e zapatillas de punta, que enfatizaba a pureza e a vertente operística dalgunhas pezas. Temas como «Sexo, violencia y llantas» e «Divinize» recuperaron esa atmósfera contida, na que a voz ocupou o centro mentres os bailaríns debuxaban a emoción ao redor. A transición cara a un corpo máis visceral e urbano foise facendo evidente coa evolución do repertorio.
Unha posta en escena de contrastes
Os contrastes entre quietude e frenesí foron o fío condutor da noite: movementos estáticos alternáronse con secuencias desenfreadas que respondían ao pulso da música. En varios momentos, os coreógrafos recorreron a metaescenas simbólicas; por exemplo, un bailarín sacou a Rosalía do seu pedestal e fíxoa xirar coma se fose unha figurita de porcelana, subliñando o xogo entre inmobilidade e caótico dinamismo. O cambio de rexistro foi definitivo a partir de «Berghain», que rematou cun desmelenamento colectivo e unha intensidade física que rompeu a compostura inicial.
O vestiario e a escenografía seguiron esa mesma lóxica de sinxeleza e contraste: elementos sobrios e orgánicos que se adaptaban tanto aos momentos íntimos como aos máis exaltados. Os bailaríns utilizaban detalles como luvas brancas para crear efectos visuais sobre fondos negros, xogando coa iluminación e coa posición dos corpos para converter fragmentos instrumentais en imaxes memorables. A escenografía tamén facilitou cambios rápidos de ritmo e axudou na realización de solucións coreográficas de gran precisión.
Danza ao servizo da música
A coreografía cumpriu a función de dar sentido físico ás cancións, integrando recursos de ballet, contemporáneo e danza urbana nunha linguaxe híbrida que reforzou a narrativa do disco. Houbo números nos que a compañía logrou composicións de gran beleza plástica, como as secuencias que evocaban unha versión modernizada da jota, ou as formacións nas que os corpos se amalgamaban para construír imaxes complexas. Nesas escenas Rosalía integrouse na masa sen perder protagonismo, amosando como a súa presenza vocal e a súa figura escénica se benefician do traballo colectivo.
Non todo funcionou coa mesma cohesión: algunhas transicións soaron máis teatrais que coreográficas, cos intérpretes adoptando papeis de actores en escenas que rozaron a parodia. Señaláronse momentos concretos, como a recreación de «Mio Cristo piange diamanti» ou as entradas de intérpretes chorando entre bambalinas, que soaron desafinadas respecto do resto do montaxe. Eses instantes romperon a fluidez rítmica do concerto e chamaron máis a atención pola súa intención dramática que pola súa achega ao movemento.
A presenza de (La)Horde e a influencia da danza académica na proposta confirman a aposta de Rosalía por integrar linguaxes escénicos distintos na súa obra en directo. Tras a aplaudida coreografía nos Brit Awards, esta xira busca consolidar unha fórmula na que a danza non é mero acompañamento senón elemento narrativo capital. Se o obxectivo era mostrar unha artista capaz de transitar entre a tradición e a vangarda, o arranque en Lyon presentou un espectáculo ambicioso que alterna acertos visuais e momentos máis discutibles.
En termos xerais, o Lux tour apunta a ser unha parada clave na evolución escénica de Rosalía: un proxecto onde a posta en escena e a coreografía dialogan coa música para construir un discurso artístico complexo. Haberá que ver como se afina a cohesión entre teatro e danza a medida que a xira avance, pero a proposta xa demostra a intención de tratar a performance pop como un campo aberto á experimentación coreográfica e á hibridación estilística.
