Condutores de Ourense están a confundir o proceso de humanización de varias vías cunha invitación a aparcar onde antes había beirarrúas e bordillos, segundo denuncias veciñais recollidas na cidade o 12 de marzo de 2026. As queixas concéntranse en tramos como Concepción Arenal e a Avenida de Portugal, onde o obxectivo municipal é reducir a velocidade, mellorar a accesibilidade e ordenar o espazo público, pero a ausencia de controis e de prazas reguladas está a provocar estacionamentos improvisados que dificultan a mobilidade.
A humanización, en esencia, pretende transformar o vial nun espazo máis amable para peóns e ciclistas, reducindo os desniveis da beirarrúa e priorizando o paso peonil. Non obstante, moitos condutores interpretan a eliminación de bordillos e a sinalización horizontal como unha apertura para ocupar o asfalto en busca de aparcamento gratuito. Ese choque de usos desembocou en vehículos mal aparcados que invaden pasos peonais, aumentan o risco para persoas maiores e complican a circulación de autobuses e vehículos de emerxencia.
Veciños e comerciantes observan con preocupación que a humanización, concibida como unha mellora urbana, pode ter efectos contrarios se non se acompaña de ordenación, vixilancia e comunicación. Na Avenida de Portugal, unha arteria con máis de 8.000 residentes e arredor de 70 establecementos comerciais, as obras están paralizadas e o debate sobre a conveniencia da súa remodelación intensificouse entre quen reclaman aparcamentos e quen apostan por gañar espazo público.
En Concepción Arenal, os operarios procederon recentemente a parchear baches mentres persiste a polémica sobre o uso do espazo. Os baches e o deterioro do pavimento son parte do discurso dos que piden solucións rápidas para non perder clientela, pero técnicos urbanistas insisten en que a elevación do espazo peonil e a eliminación de barreiras son medidas a medio prazo que melloran a calidade de vida e a seguridade viaria.
A falta dunha campaña informativa clara sobre o que implica a humanización agrava a confusión entre residentes e condutores. Fontes municipais consultadas por este diario sosteñen que a actuación busca priorizar a mobilidade sostible e reducir a conflictividade, pero recoñecen que é imprescindible coordinar o deseño cun plan de estacionamento e control para evitar usos indebidos do novo espazo compartido.
Aparte do reparto do espazo, o problema ten consecuencias prácticas: accesos bloqueados a vivendas, dificultade para as entregas comerciais e riscos para peóns, especialmente maiores ou con mobilidade reducida que necesitan beirarrúas accesibles. Asociacións de veciños solicitaron ao Concello máis sinais, maceteiros e bolardos que concreten as áreas destinadas a peóns e as que se reservan para carga e descarga ou para aparcadoiros regulados.
Comerciantes locais amosan posturas encontradas. Algúns temen a perda de clientela se desaparecen prazas en primeira fila, mentres outros consideran que peonalizar tramos pode aumentar o tránsito a pé e favorecer o comercio de proximidade. Noutras localidades, experiencias de humanización con acompañamento normativo revelan que a clave está nunha execución integral que combine deseño, sancións e alternativas de aparcadoiro en perímetros próximos.
Expertos en mobilidade sinalan que a humanización non é incompatible co estacionamento ordenado, pero require normas claras e unha fase de adaptación. Propoñen sinalética visible, campañas informativas, reforzo da mobilidade pública e a creación de prazas rotatorias para clientes. Sen esas medidas, advirten, a idea intuitiva de «máis espazo» pode converterse nun agasallo para quen estacionan de xeito irregular.
A clave para que a transformación urbana cumpra o seu propósito será, en última instancia, a coordinación entre técnicos, políticos e veciños. Se a cidade quere que as obras de humanización signifiquen máis seguridade, accesibilidade e calidade urbana, deberá acompañalas con control efectivo e solucións de estacionamento que disipen a tentación de converter beirarrúas e plataformas en prazas improvisadas.
