Seis coches abonda para bloquear a entrada a Vigo

Unha tarde máis de atasco na arteria metropolitana

O ocorrido este martes na A-55, cunha colisión en cadea na calzada de entrada a Vigo, non pode lerse como un episodio illado. Si, foron seis vehículos implicados e si, a circulación quedou seriamente afectada durante horas. Pero a cuestión de fondo vai máis alá do parte de tráfico: a principal conexión da zona metropolitana segue amosando unha fragilidade estrutural que converte calquera incidencia nun colapso para milleiros de persoas.

Neste caso, ademais, repetíuse un patrón coñecido polos condutores habituais: un tramo esixente, redución de capacidade por corte de carril e retencións que se propagan en poucos minutos. Aínda que non se rexistraron lesións graves entre os ocupantes dos coches implicados, o impacto sobre a mobilidade diaria foi notable. E ese contraste —danos persoais limitados, dano colectivo elevado— explica por que a discusión debe saír do terreo do suceso puntual e entrar no da planificación pública.

Cando unha estrada só funciona se todo sae perfecto, calquera pequeno fallo remata afectando a toda unha comarca.

O verdadeiro problema: dependencia dun único corredor

A A-55 concentra desprazamentos laborais, transporte de mercadorías, viaxes por motivos sanitarios e unha parte relevante da vida cotiá entre municipios da contorna de Vigo. Na práctica, iso significa que cada freada brusca, cada alcance e cada avaría teñen consecuencias en cadea sobre horarios de traballo, citas médicas, reparto comercial e conciliación familiar.

Durante anos, a conversa pública oscilou entre dous polos: pedir máis vixilancia e pedir máis infraestruturas. Ambas cousas son importantes, pero ningunha funciona por si soa. O reforzo do control reduce condutas de risco, mentres que as melloras de trazado e capacidade diminúen puntos críticos. Porén, o pescozo de botella persiste porque o sistema de mobilidade metropolitano depende en exceso do coche privado e dunha vía que, en horas punta, circula preto do seu límite operativo.

Por iso, cada novo incidente reabre a mesma pregunta: ¿É razoable que o acceso a unha das principais cidades galegas se xogue, día si e día tamén, a que non aconteza ningún percance?

Seguridade viaria: máis que velocidade e sancións

Tras un accidente múltiple, adoita poñerse o foco na velocidade. É lóxico, pero incompleto. Nas vías de alta intensidade inflúen tamén a distancia de seguridade real, as incorporacións curtas, a visibilidade en curvas, o efecto “acordeón” e, sobre todo, a fatiga de quen conduce nun entorno de tensión continua. Nestes escenarios, unha distracción mínima pode desencadear varios impactos consecutivos.

A ensinanza que deixa o sinistro deste martes non é unicamente que hai que circular máis amodo, senón que se precisa unha estratexia integral: sinalización preventiva máis clara en puntos conflitivos, sistemas de aviso dinámico, campañas de condución defensiva adaptadas a tráfico denso e protocolos de retirada rápida de vehículos para evitar que un choque inicial derive nun atasco a gran escala.

Tamén convén falar de cultura viaria. En corredores saturados, manter unha separación prudente entre coches non é unha recomendación teórica, senón unha barreira real contra as colisións múltiples. Ese comportamento individual ten un efecto colectivo inmediato: menos freadas bruscas, menos golpes por alcance e maior fluidez xeral.

Mobilidade metropolitana: a asignatura pendente

O sucedido volve demostrar que a resposta non pode limitarse a “xestionar accidentes”. Hai que reducir a probabilidade de que unha incidencia local se converta nun problema rexional. Iso esixe políticas coordinadas entre administracións: mellorar o transporte público interurbano, sincronizar horari