Miguel Fernández-Palacios Gordon, nunha carta publicada o 10 de marzo de 2026 en La Región, critica a reiteración de advertencias sobre que Irán estará a piques de obter a bomba atómica e denuncia que esas predicións se usan como xustificación de intervencións preventivas. O autor repasa décadas de estimacións fallidas e relaciona esa narrativa con decisións políticas que remataron en conflitos. A mensaxe central é que, pese ás repetidas equivocacións, a maquinaria da alarma global segue a funcionar e as súas consecuencias recaen, sobre todo, nas poboacións afectadas.

O texto lembra unha sucesión de predicións que nunca se materializaron: en 1984, un informe do Senado de Estados Unidos situou o horizonte en sete anos; en 1992 o entón primeiro ministro de Israel Benjamin Netanyahu reduciu as expectativas a tres; e en 1995 a CIA proxectou o risco cara ao ano 2000. Máis tarde, en 2012, Netanyahu presentou ante a ONU unha representación gráfica destinada a exemplificar a ameazante inminencia, coa data de 2013 apuntada como termo. Ningunha desas datas trouxo consigo a ameaza anunciada, pero a insistencia no perigo continuou alimentando políticas e discursos bélicos.

Fernández-Palacios Gordon lembra o caso de 2003, cando o denominado «Trío das Azores» respaldou a intervención en Irak co argumento de que existían armas de destrución masiva. Aquela convicción, sostida por axencias e gobernos, resultou ser errónea e deixou tras de si unha estela de desconfianza cara ás fontes de intelixencia e de sufrimento na rexión. O autor utiliza ese precedente para subliñar a futilidade de aceptar pronósticos definitivos como pretexto para accións militares.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

A carta, en ton crítico, advirte sobre a dinámica política que alimenta estas advertencias: un ciclo no que estimacións incertas se transforman en xustificación para medidas preventivas que, segundo o asinante, responden máis a intereses xeoestratégicos que a probas concluíntes. Ese mecanismo, escribe, ten continuidade porque o público e os medios seguen outorgando credibilidade ás alarmas sen esixir comprobación rigurosa. Así, a percepción da ameaza funciona como moeda política para quen buscan consenso ante decisións conflictivas.

O autor non se limita a sinalar erros históricos; tamén apunta ás víctimas colaterais desas estratexias. Cando os dirixentes apelan á lóxica da guerra preventiva sobre a base de riscos non demostrados, os custos humanitarios e materiais recaen sobre poboacións enteiras e sobre a propia credibilidade internacional. Na súa visión, a lexitimación de intervencións en nome do inevitable acaba por minar a normativa internacional e as opcións diplomáticas.

O texto plantexa ademais unha reflexión sobre o papel da intelixencia e da diplomacia: os fallos recurrentes deberían impulsar unha revisión metodolóxica e unha maior cautela na comunicación pública de avaliacións sensibles. Segundo a carta, a persistencia dos alarmismos fomenta a polarización e reduce o espazo para solucións negociadas, mentres que a repetición de pronósticos fallidos erosiona a confianza nas institucións encargadas de avaliar riscos.

No seu peche, Fernández-Palacios Gordon apela a unha lectura crítica por parte da cidadanía e dos medios ante pronósticos de catástrofe inminente que se repiten ao longo de décadas. Reivindica o escrutinio rigoroso e a esixencia de probas antes de aceptar que unha ameaza xeopolítica xustifica a intervención militar. A mensaxe, máis que unha revelación de feitos novos, é un recordatorio sobre as consecuencias de normalizar a sospeita e a acción preventiva.

A carta chega nun momento de renovada tensión rexional e de debates sobre como abordar proliferacións potenciais sen caer na tentación de solucións militares automáticas. Para o seu autor, a historia recente ofrece leccións abondas que aconsellan prudencia: a repetición dun aviso non converte unha hipótese en realidade, mais si pode converter á poboación en vítima de decisións tomadas sobre certezas que non existen.