María Xosé Silvar Sés presentou en Pontevedra o seu libro-disco Nadando na incerteza, unha obra coa que percorre en directo a vertente musical e literaria do seu último proxecto. A artista estivo este mércores no Salón del Libro Infantil y Juvenil de Pontevedra para conversar coa xornalista Teresa Cuíñas e desgranar por que optou por un formato híbrido. As dúas últimas citas da súa xira son o 14 de marzo en Pontevedra e o 21 de marzo en Compostela, e as entradas para o concerto no Pazo da Cultura están á venda en Ataquilla.
Sés explicou que decidiu acompañar o disco cun libro porque considera que publicar só un álbum hoxe resulta insuficiente: o soporte tradicional, afirma, perdeu parte do seu sentido na era das plataformas. Necesitaba un obxecto que recollese tamén por escrito as reflexións que comparte nos seus concertos, algo que para ela sempre foi parte inseparable do seu traballo. O libro-disco pretende ofrecer contexto e profundidade a unhas cancións que nacen da observación e da inquietude social.
A artista, referente da escena galega desde a publicación do seu primeiro traballo, Admirando a condición en 2011, amosouse combativa sen aspaventos. «Non me noto menos combativa; en todo caso, nótome máis aprendida», dixo, subliñando que a súa actitude non responde a unha pose senón a unha traxectoria de reflexión e compromiso. Na súa intervención puxo o acento na humildade como ferramenta para enfrontar a incerteza que atravesa a sociedade contemporánea.
Sobre o título do libro-disco, Sés sostivo que vivimos «nadando na incerteza» porque a idea de control é unha ilusión e a crenza na meritocracia agrava esa sensación colectiva. Na súa visión, a música serve para narrar esa condición humana máis que para ofrecer solucións contundentes: as cancións describen, convocan emocións e propician preguntas, pero non pretenden impor respostas.
A cantante amosouse taxativa fronte a calquera intento de encasillamento. Rexeita as etiquetas reducionistas e corrixe as imaxes que, segundo ela, caricaturizan ás mulleres no eido cultural. «As mulleres somos maliciosamente caricaturizadas», sinalou, e engadiu que non quere alimentar estereotipos panfletarios. Para Sés, a creación é un espazo de liberdade onde non caben as simplificacións que empobrecen o relato da propia vida.
Na charla con Cuíñas tamén abordou a idea de ter «discurso», un termo que lle resulta incómodo cando se presenta como unha distinción excesiva fronte a outras voces. Insistiu en que todo creador fala desde as súas preocupacións e que afirmar posuír un discurso singular non debe entenderse como un desprezo cara aos demais. Na súa opinión, os que aparentemente carecen de discurso son os que máis proclaman certezas absolutas.
O acto en Pontevedra formou parte do enfoque temático do salón, que este ano centrou a súa programación na música e na relación entre creación e literatura. Sés alternou lectura, comentario e fragmentos sonoros, trazando un itinerario no que as cancións dialogan cos textos e achegan ao público unha experiencia máis completa. O formato permitiu tamén que os asistentes comprendesen as intencións detrás de cada tema.
Coa xira chegando ao seu fin en Galicia, Sés reivindica unha carreira coherente e plural: «Son insumisa e espero morrer insumisa, pero tamén son moitas outras cousas», resumiu, conxurando a idea dunha identidade non reductible. Tras máis dunha década de traxectoria, a súa aposta polo libro-disco busca abrir espazos de escoita e lectura que amplíen a conversa sobre o que significa facer música hoxe en Galicia e máis alá.
