Rogelio Garrido, director de FARO DE VIGO, advierte no seu boletín do 13 de marzo de 2026 que a escalada bélica en Oriente Próximo non é allea á economía e á vida cotiá en España e en Galicia. O editorial sitúa o foco nos últimos ataques e nas consecuencias inmediatas para os prezos, as inversións e o emprego. Garrido propón que reducir o debate público a lemas como «máis Soria e menos Siria» é unha simplificación perigosa que ignora a interdependencia global.
O artigo subliña que a ofensiva militar na rexión provocou unha onda de destrución e vítimas civís, e recolle o impacto mediático de ataques que alcanzaron obxectivos sensibles, entre eles unha escola en Teherán onde, segundo diversas fontes, morreron máis dun cento de escolares. Estas imaxes de devastación alimentan unha crise humanitaria que, ademais, alimenta a inestabilidade política. No editorial recórdase que os danos humanos e materiais non se limitan ás fronteiras do conflito.
En clave económica, Garrido relaciona a furia bélica co aumento dos custos da enerxía e dos alimentos, a paralización de contratos e a suspensión das inversións previstas. Sinala que cadeas de subministración onde participan empresas e provedores españois comezan a resentirse, con efectos na contratación e no turismo, un sector aínda frágil en moitas comarcas galegas. A advertencia principal é que unha crise internacional pode transformarse rapidamente nunha recesión local se non se actúa con cautela.
O director de FARO critica a aqueles que abogan por centrarse exclusivamente nos problemas domésticos —esa consigna simplista que resume en «máis Soria e menos Siria»— e lles reprocha miopía política. Garrido lembra que os fenómenos globais exercen un efecto bolboreta: decisións militares ou sancións lonxanas acaban repercutindo nos petos e nas empresas locais. Por iso, pide á clase política que deixe de ofrecer discursos maniqueos e asuma a complexidade dun mundo interconectado.
No seu texto aparece unha crítica explícita á xestión internacional liderada por figuras como Donald Trump, a quen atribúe mensaxes contradictorias sobre os motivos e os obxectivos da intervención. O editorial lamenta a ausencia dunha narrativa clara sobre como comezou o conflito e, sobre todo, sobre que criterios marcarán a súa finalización. Esta opacidade, sostén Garrido, aumenta a sensación de risco e incerteza económica.
Tamén se apunta que non todos os apoios proceden do mesmo espectro político: mentres movementos como MAGA mostraron rexeitamento da campaña, outros sectores ultras celebraron a escalada, e algúns actores benefícianse directamente do conflito. O texto denuncia que a industria armamentística e os especuladores financeiros están entre os poucos gañadores evidentes da contenda. Ao mesmo tempo, advirte sobre o oportunismo de grupos que instrumentalizan a traxedia para fins electorais.
Garrido traza paralelismos con episodios recentes en América Latina para sostener que a intervención militar non adoita traer liberdades nin melloras sociais duradeiras. Cita o intento fallido de resolver a crise venezolana mediante presións externas e lembra a complexidade do caso cubano, onde a historia demostra que a forza non substitúe as transicións políticas. A conclusión é que a defensa dos dereitos humanos non pode ser moeda de cambio en estratexias xeoestratéxicas.
O editorial conclúe apelando á prudencia diplomática e a políticas que combinen solidariedade con protección económica dos máis vulnerables. Pide transparencia nas explicacións públicas, medidas para mitigar o impacto en sectores clave e un esforzo por fortalecer a cooperación internacional fronte á voráxine bélica. Para Garrido, ignorar que o que sucede en Siria, Irán ou calquera outro punto do globo afecta a lugares tan concretos como Soria sería un erro de bulto que a cidadanía e a economía pagarían caro.
