Keir Starmer aprobou o nomeamento de Peter Mandelson como embaixador do Reino Unido nos Estados Unidos a comezos de decembro de 2024 malia advertencias internas sobre o posible dano á reputación do Goberno, segundo documentos difundidos pola Oficina do Gabinete este mércores. Os arquivos, que suman 136 páxinas, inclúen unha lista de verificación de dilixencia debida datada o 4 de decembro de 2024 que constata contactos entre Mandelson e o financeiro condenado Jeffrey Epstein posteriores á sentenza de 2008. A pesar deses avisos, o Executivo seguiu adiante co nomeamento, unha decisión que derivou nunha crise política que case lle custou o posto ao primeiro ministro en febreiro deste ano.
A chamada «lista de verificacións» detalla que a relación entre Mandelson e Epstein se prolongou polo menos ata 2011 e apunta a episodios concretos, entre eles a estadía do exministro na casa de Epstein en xuño de 2009, cando o financeiro se atopaba encarcerado. O informe recolle así mesmo unha referencia a unha análise do banco JP Morgan de 2019 que describía o vínculo de Epstein con Mandelson e co entón príncipe Andrés como «particularmente próximo». Os autores da revisión engadiron unha nota na que alertaban sobre o «risco reputacional xeral» que ese historial podería representar para o Goberno.
Os documentos divulgados pola Oficina do Gabinete amosan o procedemento previo ao nomeamento e as conversas internas que suscitaron dúbidas sobre a idoneidade do candidato. Entre os papeis figura unha nota sobre unha chamada telefónica que tivo lugar o 12 de setembro de 2025, un día despois do cesamento de Mandelson como embaixador, na que o asesor de seguridade nacional asegurou ter expresado inquedanza pola reputación do exministro antes da súa designación. Ese intercambio pon de manifesto que as preocupacións existían en distintos ámbitos do Executivo antes de que o nomeamento se materializase.
A revelación chega nun momento en que o caso Epstein segue xerando repercusións políticas e mediáticas a nivel internacional, e reabre interrogantes sobre os mecanismos de control e a valoración de riscos á hora de colocar figuras con traxectorias controvertidas en postos de máxima visibilidade. Fontes gobernamentais consultadas polos medios insistiron en que o proceso de verificación se realizou, pero a difusión da documentación amosa que as conclusións non foron unánimes nin exentas de alarma.
O propio Mandelson, figura destacada do Partido Laborista e antigo ministro de Comercio baixo o Goberno de Gordon Brown, acumulaba sensibilidade política pola súa longa carreira na vida pública e polas súas relacións internacionais. O seu nomeamento como embaixador en Washington foi presentado inicialmente como un acerto diplomático, pero a existencia de vínculos con Epstein introduciu un factor de desgaste que acabou por erosionar a estabilidade política do Executivo de Starmer.
O episodio provocou unha crise interna a comezos de febreiro, cando a controversia acadou un nivel tal que a continuidade do primeiro ministro estivo en entredito. As publicacións do mércores detallan como as advertencias sobre o impacto mediático e político da relación con Epstein foron coñecidas en esferas do Goberno e, aínda así, non abondaron para reverter a decisión. A secuencia de feitos alimentou críticas desde a oposición e chamadas a unha maior transparencia nos nomeamentos de alto nivel.
Analistas políticos consultados destacan que este caso subliña a complexidade de avaliar o equilibrio entre mérito profesional e risco reputacional en cargos con exposición internacional. Sinalan así mesmo que a aparición de documentos internos facilita a comprensión de por que determinadas decisións, en aparencia unánimes, poden ter efectos contraproducentes cando xorden datos conflitivos sobre a traxectoria dos designados.
A publicación dos 136 folios por parte da Oficina do Gabinete non pecha a discusión, senón que a alimenta. O partido conservador e outros críticos pediron explicacións adicionais e a comparecencia de responsables para aclarar quen coñecía que e cando. Mentres tanto, no ámbito público medra a demanda de protocolos máis estritos que eviten que advertencias sobre riscos reputacionais queden supeditadas a outras consideracións políticas.
A documentación e as declaracións internas tamén poñen de relevo a tensión entre o servizo público e as lealdades partidarias, un escollo recorrente en democracias con axendas internacionais complexas. Á espera de novas informacións e posibles investigacións, o caso Mandelson-Epstein deixa unha lección clara sobre a necesidade de que os procesos de control sexan exhaustivos e que os riscos potenciais se ponderen coa máxima dilixencia antes de formalizar nomeamentos sensibles.
