Emilio Pérez Touriño manifestou este xoves no tanatorio de Pontevedra a súa consternación polo falecemento de Antón Louro, e subliñou a «lealdade» e o compromiso que, ao seu xuízo, definiron a traxectoria do político pontevedrés. Touriño acudiu a despedir ao seu antigo compañeiro tras confirmarse a morte de Louro, aos 73 anos, e valorou o seu papel como auténtico pilar do proxecto socialista en Galicia. Nas súas declaracións, o expresidente situou a figura de Louro no centro da acción institucional tanto na comunidade como en Madrid. Para Touriño, a perda é persoal e política, porque Louro representou sempre unha entrega constante ao servizo público.
Visiblemente afectado, Touriño recordou a Louro como un dirixente de partido no sentido máis nobre, alguén que traballou con discreción pero con unha eficacia sostida nos momentos de maior esixencia. «É unha perda moi sentida, dalguén que foi un compañeiro de toda a vida, un home de entrega absoluta ao proxecto socialista e ao servizo de Galicia», dixo o expresidente, traducindo ao castelán o sentimento que expresara no tanatorio. Esa combinación de compromiso partidario e institucional foi, segundo Touriño, a marca que definiu a súa biografía política.
A relación entre ambos consolidouse especialmente durante a etapa do Goberno bipartito na Xunta, e tamén cando Louro desempeñou responsabilidades de alto nivel en Madrid, tanto no Congreso como na Delegación do Goberno. Touriño destacou que, máis alá dos cargos que ocupou, Louro aportou sempre capacidade de traballo e fiabilidade nos momentos decisivos. Esa solvencia gañoulle a consideración de interlocutor imprescindible dentro do PSdeG nas últimas décadas.
Para o expresidente, a actuación de Louro tivo un denominador común: a defensa dos intereses xerais desde unha convicción ideolóxica firme. «Sempre tivo esa capacidade de estar onde facía falta, con total xenerosidade, sen protagonismos pero sendo sempre imprescindible», sinalou Touriño, quen incidiu na coherencia que caracterizou a acción política do falecido. Esa maneira de exercer a política, máis orientada ao servizo que ao protagonismo, foi a que lle valeu o recoñecemento de colegas e adversarios.
A vinculación de Louro con Pontevedra, cidade onde desenvolveu boa parte da súa vida pública, foi outro dos aspectos nos que Touriño se detivo. O expresidente considerou que a ausencia de Louro deixará un baleiro tanto na estrutura orgánica do socialismo galego como na vida cívica local. A súa lealdade, engadiu Touriño, non só foi persoal senón institucional: unha fidelidade a proba de presións que consolidou alianzas e proxectos colectivos no territorio.
A noticia do falecemento provocou unha onda de consternación entre as filas do PSdeG e entre quen compartiron responsabilidades de goberno con Louro, que en distintos momentos compaxinou tarefas na administración autonómica e nas institucións do Estado. Compañeiros de partido e autoridades locais destacaron a súa disposición ao diálogo e a súa capacidade para mediar en procesos complexos, trazos que, segundo os seus achegados, explican boa parte da súa influencia interna.
O recordo de Touriño non se limitou ao institucional: destacou tamén o perfil humano de Louro, ao que describiu como «un bo e xeneroso», unha persoa que fixo do compromiso e do diálogo a súa maneira de entender a política. Esa dimensión persoal, engadiu, converte a súa perda en algo que transcende a anécdota partidaria e afecta o tecido social de Pontevedra, onde a súa figura estaba arraigada.
Coa despedida iniciada no tanatorio, e á espera dos actos que a familia e o partido poidan fixar, o legado de Louro perfílase como o dun servidor público que privilexiou a estabilidade e o consenso. Para Touriño e para moitos no socialismo galego, a súa memoria quedará ligada á responsabilidade e á lealdade, valores que, dixeron, deberían seguir orientando a acción política que agora afronta un novo escenario tras a súa ausencia.
