Javier Losilla, dende Zaragoza, asina o 14 de marzo de 2026 unha reflexión crítica sobre a escena cultural contemporánea mentres reseña novos lanzamentos discográficos; sostén que só unha cultura capaz de incomodar aos tibios pode evitar que a complacencia facilite o avance dos extremismos políticos. No seu artigo, analiza o recente xiro sonoro do grupo británico Mumford & Sons co seu disco Prizefighter (Universal) e o sexto álbum da norteamericana Maria BC, Marathon (Sacred Bones / Poptock!), como exemplos desa tensión entre risco e replegamento. O autor expón que a música e as letras seguen a ser ferramentas para medir o pulso social en tempos de crispación.
O trío composto por Marcus Mumford, Ben Lovett e Ted Dwane entrega con Prizefighter un traballo que rompe a quietude do seu anterior álbum, Rushmere, publicado hai menos dun ano. O novo disco abandona en parte a aposta polo folk tradicional e o bluegrass que marcou ao seu predecesor e busca unha fusión máis aberta entre folk e rock. Hai momentos nos que esa combinación funciona e ofrece arranxos suxerentes, pero noutros a proposta perde tensión e deriva cara fórmulas melódicas máis comúns.
Na evolución da banda destaca o papel compositivo de Marcus Mumford, cuxa voz e presenza seguen a marcar o centro do proxecto, aínda que o grupo optou por reducirse a unha formación máis mínima para esta entrega. Os arranxos incorporan colaboracións vocais e sonoras, entre elas nomes coñecidos, e a produción eleva certos pasaxes mentres dilúe a rudeza doutros. Esa ambivalencia sonora é, para o crítico, síntoma dunha procura que aínda non encontrou un equilibrio pleno.
Na produción de Prizefighter intervén un enfoque achegado ao que adoitan aportar produtores da escena indie contemporánea; Aaron Dessner aparece sinalado como un dos responsábeis da textura sonora, o que explica algunhas decisións de pulido e expansión instrumental. A presenza de artistas convidados como Gracie Abrams ou Chris Stapleton aporta variedade, pero tamén contribúe a que o álbum oscile entre momentos intensos e pasaxes máis complacentes, sen acabar de definir unha postura sonora inequívoca.
Maria BC propón en Marathon unha experiencia distinta: a apertura coa pista que dá título ao disco instala imaxes crúas e poéticas sobre guitarras distorsionadas que se mesturan cunha voz case susurrada. Ao longo do álbum, a artista explora texturas inusuais e percusións con timbres singulares, e non teme incluír pezas instrumentais que rozan o inquietante. O resultado é un traballo que se mantén lonxe do cliché e que aposta pola exploración tímbrica e pola fragilidade expresiva.
A lectura conxunta de ambos discos conduce ao autor a unha reflexión máis ampla sobre a función da cultura: fronte á comodidade que propician os lemas fáciles, é necesaria unha produción artística que moleste, que provoque. Losilla advirte que sen esa capacidade de irritar á audiencia moderada corremos o risco de que as democracias non reaccionen coa celeridade necesaria diante de ameazas autoritarias; na súa formulación, os movementos fascistas móvense hoxe con maior velocidade que os mecanismos democráticos de resposta.
Na súa peza, Losilla recupera ademais testimonios e reflexións de figuras como Patti Smith e o intelectual Rachid Benzine para ilustrar a tensión entre o persoal e o colectivo en tempos convulsos. A través deses exemplos lembra que desprenderse de obxectos ou certezas é unha das tarefas máis duras da vida, e que a cultura tamén serve para procesar perdas e protexer afectos esenciais, como os lazos familiares.
O balance do artigo é ambivalente: hai discos que amosan ambición e risco, e outros que apostan por fórmulas seguras para non desconcertar ao seu público. Para o crítico, o desafío está en que os artistas recuperen un fío capaz de esixir á sociedade, porque só así a cultura poderá cumprir o seu papel como avisador e corrector fronte ao ruído dos poderes políticos. A chamada é clara: sen música e arte que incomoden, a complacencia convértese en terreo abonado para quen avanzan con urxencia e sen escrúpulos.
