No último suspiro do partido disputado este venres en Mendizorroza, o atacante do Villarreal marcou un tanto de gran calidade que permitiu ao seu equipo arrincar un empate 1-1 fronte ao Deportivo Alavés. O encontro, celebrado en Vitoria o 13 de marzo de 2026, parecía decantado para os locais tras o tanto en propia porta de Rafa Marín na primeira metade, pero a xenialidade individual do visitante forzou un reparto de puntos. Os de Marcelino atopáronse cun rival serio que controlou fases do xogo e viron como se lles escapaba a vitoria no desconto. O empate mantén a presión do Villarreal na parte alta e deixa ao Alavés nunha situación delicada na táboa.
O tanto decisivo chegou no minuto 98, cando o partido xa agonizaba e os aplausos locais eran practicamente un anticipo da vitoria. Ata entón, o Alavés fora o equipo máis incisivo na primeira parte e manexara mellor as ocasións, aproveitando unha acción a balón parado e unha xogada de insistencia na área rival que rematou co esférico desviándose en Rafa Marín e entrando na portería grogueta. Aquela acción, froito da presión e da insistencia local, foi o premio para un bloque albiazul que soubo impor o seu ritmo durante longos treitos.
O inicio do duelo foi intenso e directo, con ambos conxuntos buscando a profundidade con rapidez e poucas concesións defensivas. Durante os primeiros vinte minutos o partido rexistrou un ritmo moi alto pero con escasas chegadas claras a porta, e o intercambio de posicións derivou nun xogo físico e aberto. O Villarreal tentou aproveitar a velocidade en transición e a mobilidade dos seus extremos, mentres que o Alavés insistiu polas bandas e polo desequilibrio individual dalgúns dos seus homes máis activos.
Ao longo do encontro os castellonenses víronse obrigados a ceder a iniciativa e a basear a súa reacción no contragolpe e na fe por recuperar terreo nos minutos finais. O gardameta rival apareceu en varios momentos para frustrar as poucas ocasións claras dos visitantes, e a solvencia atrás do Alavés complicou a saída de balón do Villarreal. O equipo de Marcelino García Toral mostrou ganas e corazón na recta final, pero faltoulle precisión e continuidade nos últimos metros ata que emerxeu a acción decisiva.
Antes do remate salvador, o partido viviu instantes de enorme tensión: o debutante do Alavés, Ville Koski, protagonizou unha xogada desafortunada ao estrelar un balón no poste da súa propia portería, o que tería ampliado a renda local de non ser pola madeira. O Villarreal, que apenas xerara ocasións manifestas, atopou nese escenario a motivación para seguir loitando e recompensou a insistencia cunha acción individual que rematou en gol. A execución do atacante visitante xustificou o cualificativo de «xenialidade», un golpe de clase que deixou ao público de Mendizorroza atónito.
O reparto de puntos ten lecturas distintas para ambos conxuntos: para o Villarreal supón conservar o impulso na súa aspiración por subir posicións na clasificación e un punto que chega en circunstancias moi favorables, mentres que para o Alavés é unha oportunidade perdida de consolidarse fóra dos postos comprometidos. O empate frea o posible impulso local e mantén aos de Vitoria ancorados na zona baixa, obrigándoos a sumar con máis regularidade para afastarse do perigo.
No táctico, o Alavés ofreceu solidez defensiva e orde durante amplos treitos do partido, aproveitando as carencias visitantes para xerar incerteza na área rival. Pola súa parte, o Villarreal mostrou que, cando domina a inspiración individual, pode obrar remontadas imposibles e sacar réditos mesmo en encontros nos que non domina o xogo. O duelo deixou ademais a sensación de que a diferenza entre ambos equipos estivo en pequenos detalles e no acerto nos últimos instantes.
Con este resultado, ambos equipos encaran a próxima xornada con tarefas distintas: o Villarreal intentará consolidar a racha de puntos e mellorar a sensación de cara a obxectivos máis ambiciosos, mentres que o Alavés terá que traballar para transformar a solidez mostrada na casa en resultados que lle permitan escalar posicións. A cita de Mendizorroza quedou marcada pola última xogada e por unha escena que, sen dúbida, será recordada pola afección grogueta e pola hinchada albiazul por igual. O fútbol, unha vez máis, decidiu no tempo engadido.
