Fotógrafos gráficos que cubriron un encontro no estadio de Riazor denunciaron que un espectáculo de luces intermitentes ao inicio do encontro deixou o once inicial ás escuras, o que os obrigou a pedir aos xogadores que posasen de novo cando se restableceu a iluminación. O suceso, ocorrido o pasado fin de semana, complicou a cobertura informativa e acendeu a queixa da plantilla gráfica pola falta de coordinación entre o club e a prensa. Os profesionais salientan que a iniciativa, concibida como reclamo para a afección, vulnerou as condicións mínimas para documentar o encontro con calidade.
Fontes presentes no estadio explican que a secuencia de apagóns e destellos pretendía reforzar o espectáculo antes do salto ao céspede, pero acabou por impedir a identificación clara dos protagonistas nas fotografías iniciais. Diante da imposibilidade de enviar imaxes útiles, un grupo de fotoperiodistas decidiu solicitar aos xogadores que posasen de novo cando voltou a luz. Entre os afectados estaba o centrocampista Mario Soriano, que chegou a ser fotografado dolorido sobre o céspede tras o encontro.
A falta de visibilidade non foi a única dificultade da noite: o equipo local sufriu unha derrota contundente fronte ao equipo visitante da capital, o que precipitou a saída apresurada dos profesionais cara á zona de prensa para tramitar e enviar as imaxes coa máxima celeridade posible. O calendario de peche do xornal e a inminente saída á imprenta intensificaron a presión sobre os enviados gráficos.
O oficio fronte ao espectáculo
Os fotoperiodistas lembran que cubrir un encontro de alto interese non é só unha cuestión técnica, senón un exercicio de resistencia física e mental. Están expostos a condicións adversas —frío, choiva, obxectos que caen da bancada— e cargan con material pesado que lles obriga a moverse rápido e con precisión. Ademais, deben manter un ritmo constante durante os 90 minutos mentres anticipan a imaxe que esixirá a redacción.
Na súa columna, o autor que asina a crónica subliña un principio do oficio: cando alguén chama a atención polo teu traballo, é sinal de que o estás a facer ben. Esa máxima explica por que os fotógrafos, ás veces, reciben reproches ou son vetados por algúns organismos: a súa mirada documenta sen adornos e non sempre agrada a quen busca controlar o relato.
«Non podes controlar o relato a un fotógrafo. Ten a súa mirada persoal que nin mente nin disimula.»
Presións e límites
Ademais das dificultades técnicas, a crónica apunta a un conflicto máis amplo entre espectáculo e documentación xornalística. As iniciativas lumínicas, deseñadas para avivar o ambiente no campo, deben ter en conta aos profesionais que producen o material informativo. A falta de coordinación repercute na calidade do produto final e, en casos extremos, pode poñer en risco a saúde de espectadores sensibles aos efectos estroboscópicos.
Os redactores gráficos relatan tamén a esixencia constante de rapidez por parte das súas cabeceiras, que demandan imaxes inmediatas, nítidas e con enfoque humano. Aínda cumprindo coa entrega en tempo récord, os fotógrafos saben que sempre haberá unha fotografía que lles reclaman e que non lograron obter. Esa tensión é inherente ás coberturas deportivas, onde o erro é tan visible e irreparable como no terreo de xogo.
A anécdota en Riazor serve para lembrar que a produción de contidos non pode supeditarse por completo aos efectos visuais do espectáculo. Os responsables de comunicación e de organización dos eventos deben integrar ao colectivo xornalístico na planificación de recursos e tempos para evitar sorpresas que perxudiquen a cobertura.
En definitiva, a discusión aberta tras o encontro non só xira en torno a unha secuencia de iluminación fallida, senón sobre o respecto ao traballo profesional de quen documentan a actualidade deportiva. Como conclúe o autor da columna, que asina a peza desde a perspectiva do fotoperiodismo, as críticas que reciben os fotógrafos son, en moitos casos, o recoñecemento de que estaban a cumprir coa súa obrigación: amosar a realidade con luz propia.
