O cantante Miguel Poveda estréase como director con 'Enlorquecido', un documental sobre Lorca / Gloria Pérez

'Enlorquecido', do xogo entre o apelido "Lorca" e o verbo "enloquecer", definiríase como unha persoa atrapada profundamente no universo de Federico García Lorca, o poeta granadino que "lle voou a cabeza" a Miguel Poveda (Badalona, 1973).

Para acougar a sede de curiosidade, o cantante levou o seu fanatismo creativo cara aos recunchos onde algunha vez residiu a alma do poeta. A súa sorte? Todos os camiños levárono a un mesmo lugar: un documental onde só hai un protagonista, a música que resoa da poesía.

Do disco ao documental

Antes de ser documental, 'Enlorquecido' foi disco. En 2018, os versos de Lorca cobraron vida na voz de Poveda.

"Foi unha viaxe emocional moi potente e unha transformación a nivel humano e artístico. Foi un antes e un despois. Eu non era capaz de contalo só en entrevistas soltas durante a promoción do disco", confesa o cantante.

Por iso, durante a pandemia púxose mans á obra cun proxecto que contaría, de maneira "distendida", todas aquelas emocións que o sacudiron durante a composición e a xira.

Estrea en Málaga e proceso de autocoñecemento

A ambición levouno ata aquí, ao Festival de Málaga, onde un sábado 7 de marzo de 2026 estrea o seu primeiro documental.

Este proxecto que tanto mimo recibiu pódese visualizar hoxe, ás 16.00, no Auditorio Christine Pablo Ruiz Picasso.

Para sorpresa do artista, o que comezou sendo unha homenaxe ao poeta granadino, acabou sendo un proceso de autocoñecemento.

Lorca e Poveda teñen algo en común: "As ganas de cambiar o mundo", esa filosofía que, explica, pode transformar o mundo a través dunha mensaxe de amor, de xustiza ou de igualdade.

"Non hai que ser tépedos, hai que mollarse, como dicía el. Hai que meterse no fango para atopar despois os lirios", conta coa enerxía de quen derrocha paixón.

Responsabilidade e memoria colectiva

Cantarlle a Lorca é toda "unha responsabilidade", pero a Poveda gústalle os retos, aínda que non os tome como tales.

"Eu léote desde esta fibra, que é a miña voz e o meu sentimento. Eu debuxo na miña cabeza as túas palabras e entón moita da súa poesía resoa na miña cabeza como música", profana coma se apartase a entrevista da súa cabeza para dialogar con Federico.

A Poveda pásalle algo peculiar: as mensaxes sociais necesita cantalas e "contalas a través de alguén que sabe explicalas moito mellor ca nós".

O cantante entende o seu proxecto como unha maneira de facer xustiza. Poveda demostrou que a arte segue a ser unha forma de exercer a memoria democrática colectiva, porque cando alguén morre, "só o misterio o fai vivir".

O seu interese por Lorca espertará o doutros. E así, sen querer, alongáselle a vida a un poeta.

Raíces e diversidade

Aínda que o cantante é natural de Badalona, a súa relación con Andalucía non tardou en chegar á súa vida.

De pai murciano e nai manchega nunha cidade chea de andaluces, a música flamenca tarde ou cedo colaríase por algunha fenda da súa casa.

"Meu pai escoitaba Pink Floyd, miña nai a Bambino e na miña adolescencia crecín entre xente diversa. A miña escola de música non foi só o flamenco, os meus compañeiros facían jazz, clásica, tango…", lembra nostálxico Poveda.

O cantante medrou na diversidade. E a Málaga cosmopolita lla devolve.

"Málaga é a cidade da que saio e á que entro cando volvo á casa. De aquí saio para viaxar polo mundo e aquí regreso para volver. Polo tanto, Málaga é a miña casa, é a miña paisaxe, é o máis parecido á miña Barcelona", e presúmea con moito orgullo.