Jakub, máis coñecido nas redes como Toulavi Vlci, chegou a Lugo este xoves, 12 de marzo de 2026, tras unha peregrinación que suma máis de 3.000 quilómetros desde Praga e que ten como destino final Fisterra. Camina acompañado por un cabalo, un pónei e polo menos un can, aínda que comezou a viaxe con dous cans; a intención inicial era acadar a Catedral de Santiago, pero as circunstancias obrigárono a modificar o trazado. Emprendeu a ruta hai catorce meses sen un itinerario ríxido, buscando vivir a experiencia ao seu propio ritmo e evitando as estradas máis concorridas.
A marcha de Jakub non se asemella á da maioría dos peregrinos: non leva mochila nin bastón e adoita cubrir unha media duns 20 quilómetros diarios, dependendo do terreo e do clima. Comezou polo chamado Camiño Esquecido, pero foi incorporando desvíos para coñecer outros paraxes, incluso os Picos de Europa, o que lle permitiu alternar etapas llanas con tramos de montaña. O seu obxectivo final de chegar ao ‘finis terrae’ obrigouno a ser flexible e a readaptar a ruta cando se topou con impedimentos administrativos ou loxísticos.
Un dos episodios máis duros da súa viaxe foi a perda dun dos seus cans por unha enfermidade que o obrigou a interromper a marcha durante cinco meses para recuperarse e reorganizarse. Tras esa pausa retomou a peregrinación e seguiu avanzando cos seus animais, se ben o suceso lle deixou unha pegada persoal que comparte de forma íntima nas súas publicacións. Ademais dos contratempos de saúde animal, tivo que afrontar a imposibilidade de acceder co seu cabalo á Praza do Obradoiro, unha restrición que motivou que rodease Santiago en lugar de entrar pola praza central.
A presenza de equinos altera a loxística habitual do Camiño e plantea retos adicionais en canto a aloxamento e acceso, polo que Jakub tivo que buscar solucións sobre a marcha, desde acampamentos improvisados ata a axuda de veciños e doutros peregrinos. En varios tramos foi acollido por granxas ou particulares que lle prestaron apoio, e en ocasións contou coa colaboración de asociacións locais que velan polo benestar dos animais. A súa tricota e a súa forma de moverse chamaron a atención nos pobos polos que pasa, combinando sorpresa e curiosidade con xestos de solidariedade.
A actividade de Jakub nas redes sociais amplificou o seu percorrido: en Instagram supera os 24.000 seguidores, cos que comparte diarios de viaxe, fotografías dos paraxes e relatos sobre as dificultades cotiás. As súas publicacións reflicten tanto as xornadas luminosas como os días de chuvia, e xeneraron comentarios de apoio e ofertas de aloxamento que aceptou en numerosas ocasións. Esa visibilidade servíulle para tecer unha rede de contactos que facilita o tránsito por tramos complexos e lle proporciona recursos puntuais cando os necesita.
Desde o punto de vista do itinerario, a súa peregrinación é un mapa en movemento: alterna camiños menos transitados con etapas populares e foi adaptando o final previsto en función das prohibicións e das condicións do terreo. A imposibilidade de entrar a pé co cabalo no centro compostelán fíxolle replantexar a chegada oficial á cidade, e por iso decidiu que o broche da súa viaxe será a costa de Fisterra, punto simbólico para moitos peregrinos. Esa decisión permítelle culminar a traxectoria sen renunciar á compañía dos animais que lle acompañaron.
Os veciños e responsábeis dos concellos polos que pasa amosaron reaccións dispares: nalgúns lugares recibiu axuda práctica, mentres que noutros a convivencia con equinos en camiños e sendeiros planteou dúbidas sobre normas e seguridade. Fontes municipais consultadas por este diario explican que a normativa sobre o acceso de animais varía segundo o emprazamento e que, en xeral, os camiños máis urbanos contan con limitacións por motivos de conservación e seguridade pública. En calquera caso, a figura do peregrino e dos seus animais reavivou o debate sobre o uso compartido dos sendeiros.
Coa mirada posta en Fisterra e sen présa por chegar, Jakub segue a súa marcha por Galicia deixando tras de si historias de apoio e contratempos que documenta a diario. A súa viaxe, que combina aventura, vida nómada e unha relación especial cos animais, converteuse nunha narración viva do Camiño contemporáneo, que une tradición e novas formas de peregrinar. Mentres tanto, o cabalo, o pónei e o can continúan sendo os compañeiros imprescindibles dun traxecto que aínda non rematou.
