Un refuxio de época á beira da ría: o tesouro verde da Coruña

Cando a historia e a natureza se unen en Galicia

En Galicia, os xardíns históricos deixaron unha pegada silenciosa que moitas veces pasa desapercibida baixo o manto da chuvia e a brétema atlántica. Porén, hai lugares nos que o tempo semella terse detido e a natureza, coidadosamente domesticada pola man humana, transpórtanos a outras épocas. Así acontece nun recuncho da provincia da Coruña, onde un extenso xardín, aberto ao público e de acceso gratuíto, invita a evocar os escenarios románticos que moitos asocian con series de éxito ambientadas na Inglaterra xeorxiana.

A arte dos pazos galegos: máis alá do tópico británico

Resulta rechamante como o cine e as plataformas de streaming converteron os parques ingleses en símbolos universais de elegancia e sofisticación. Porén, o patrimonio paisaxístico galego non ten nada que envexar aos famosos xardíns de Bath ou ás avenidas arboradas de Londres. Os pazos, esas singulares casas señoriais que salpican a paisaxe, conservan auténticos vergeles deseñados, en moitos casos, para rivalizar cos modelos europeos da súa época.

Un destes enclaves sitúase xunto á ría de Betanzos, nas inmediacións da Coruña. Alí, séculos de historia e xardinaría conviven entre camelias centenarias, pérgolas cubertas de glicinas e escaleiras de pedra que convidan a soñar con bailes de época ou encontros furtivos entre sebes talladas.

Acceso libre á beleza: patrimonio para todos

A diferenza dos xardíns privados británicos, onde a entrada adoita requirir reserva e un investimento considerable, o acceso a este xardín galego é completamente gratuíto. Esta política de portas abertas subliña o compromiso das institucións locais coa divulgación do patrimonio e a democratización da cultura. Familias, paseantes solitarios e grupos escolares poden percorrer o recinto, perderse entre as sombras dos carballos ou deterse fronte a fontes ornamentais que semellan xurdidas das gravuras románticas do século XIX.

A gratuidade non só facilita o acceso, senón que contribúe a reforzar o sentimento de pertenza local e o orgullo pola riqueza paisaxística da comarca. Os xardíns históricos, lonxe de seren un luxo reservado a uns poucos, érguense así en espazos de encontro interxeracional, onde as tradicións galegas de convivencia e respecto pola natureza atopan un escenario privilexiado.

Un exemplo de conservación e posta en valor

A recuperación e o mantemento destes espazos non son froito da casualidade. Detrás hai un labor constante de restauración e vixilancia, a miúdo impulsada pola colaboración entre entidades públicas e asociacións culturais. A aposta pola sustentabilidade e a preservación de especies autóctonas convive coa introdución de variedades ornamentais que, séculos atrás, viaxaron desde outros continentes para achegar exotismo e cor aos xardíns galegos.

O resultado é un equilibrio entre a tradición e a innovación, visible en cada recuncho: desde as vellas camelias, que atoparon en Galicia unha segunda patria, ata os elementos arquitectónicos de pedra, vestixios dun pasado no que a nobreza local competía en refinamento cos seus homólogos europeos.