A proposta de concentrar os voos vacacionais nun só aeroporto da comunidade e deixar os outros dous para desprazamentos profesionais non é só unha cuestión de rutas: é unha discusión sobre modelo territorial, diñeiro público e dereito á mobilidade. Cando se propón “especializar” infraestruturas, o foco adoita poñerse nos avións. Pero o impacto máis profundo aparece na vida cotiá: canto tarda unha familia en chegar ao seu voo, que cidade atrae máis investimento hoteleiro e que zonas senten que perden centralidade económica.
Nos últimos anos, o sistema aeroportuario galego conviviu cun equilibrio inestable: terminais relativamente próximas, competencia por conexións e campañas para captar aeroliñas. Sobre ese taboleiro, unha entidade empresarial do turismo defendeu unha reorganización funcional: negocios nos aeroportos das áreas metropolitanas costeiras e lecer na terminal do interior. A idea, presentada á administración autonómica, reabre unha vella pregunta: é máis eficiente repartir ou concentrar?
A lóxica económica detrás da concentración
Quen apoian este esquema parten dun argumento sinxelo: se o tráfico de vacacións se agrupa, hai máis volume por ruta, mellor ocupación e máis opcións de consolidar destinos internacionais estables. Dende esta óptica, dispersar pasaxeiros entre varias terminais debilita a capacidade negociadora fronte ás compañías e encarece calquera intento de manter enlaces durante todo o ano.
Defenden tamén que a especialización podería ordenar o gasto público en promoción e axudas a novas conexións. No canto de tres estratexias paralelas, unha soa folla de ruta para turismo e outra para viaxes de empresa. Sobre o papel soa limpo, medible e eficiente.
Concentrar demanda pode mellorar a oferta, pero só funciona se a rede terrestre compensa as distancias e se o reparto de beneficios non deixa zonas atrás.
Ese matiz é crucial. Porque a eficiencia aeroportuaria non se mide unicamente en despegues e aterraxes. Mídese en tempo porta a porta, en custos engadidos de traslado e na percepción social de equilibrio entre territorios. O que aforra unha administración en incentivos pode acabar pagándoo o cidadán en peaxes, combustible ou noites extra de hotel.
Que gaña e que perde cada área urbana
A concentración do turismo nun único nodo ten gañadores previsibles: a contorna inmediata dese aeroporto central, a súa planta hoteleira, a súa actividade loxística e os servizos asociados ao visitante. Máis voos de lecer adoitan significar máis emprego en hostalería, transporte e comercio, ademais de maior visibilidade exterior do destino.
No reverso, as áreas que quedarían orientadas a viaxes corporativas poderían conservar conectividade útil para executivos e eventos profesionais, pero perderían parte da tracción que xera o turismo familiar e estacional. Menos opcións de escapadas directas implica menos consumo local ligado ao pasaxeiro vacacional: restauración, compras, alugueiro de vehículos ou noites de tránsito.
Hai, ademais, un factor simbólico que pesa en calquera comunidade policéntrica: o aeroporto non é só unha infraestrutura, tamén é unha peza de autoestima territorial. Cando unha terminal reduce ambición comercial, parte da cidadanía interpreta que a súa cidade “retrocede” no mapa de oportunidades. Aínda que os números cadran, a política debe xestionar esa lectura emocional.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.