A axente Blanca Rozas, unha lucense de 31 anos destinada na comisaría de Tetuán en Madrid, auxiliou a unha muller vítima de violencia de xénero o pasado día ao recoñecer un xesto internacional de socorro que a moza fixo de forma discreta coa man mentres estaba sentada xunto ao seu presunto agresor. A intervención ocorreu cando a policía regresaba á comisaría tras un descanso e observou á parella nun banco; ao identificarse como axente, a muller aceptou acompañala ata dependencias para falar con máis calma. Na comisaría a vítima non podía deixar de repetir que o home a ía matar, segundo relata a propia axente.
Rozas conta que, a uns cien metros, algo na actitude da muller lle chamou a atención e que, ao establecer contacto visual, a moza realizou o movemento da man por detrás da espalda do home varias veces. A sinal, difundida internacionalmente como petición de axuda en situacións de violencia machista, foi recoñecida de inmediato pola axente, que xunto cun compañeiro se achegou e invitou á muller a acompañalos para dialogar nun entorno seguro. Ao iniciar a conversa, a vítima rompeuse en choro e reiterou que temía pola súa vida se a súa parella se enterase de que falara coa policía.
Durante case dúas horas, a muller foi desgranando os episodios de maltrato que di ter sufrido desde que comezou a relación en 2024 e tras convivir co home durante os últimos dous anos. Relatou, segundo a versión da axente, que a súa parella exercía un control severo: quitáballe as chaves para deixala encerrada na casa, impedíalle acudir a citas médicas tras episodios de violencia e chegou a prenderlle fogo no pelo durante as pasadas festas de Nadal. Tamén expresou temor pola seguridade dos seus fillos, que residen en Colombia, porque o home ameazábaa dicindo que lles ía facer dano, e afirmou ter sofrido agresións físicas.
Na comisaría a vítima, segundo sostén Rozas, apenas atopaba voz para explicar a súa situación; ao principio custoulle incluso dar o seu nome por medo ás represalias. A axente afirma que a muller estaba extremadamente nerviosa e que repetía constantemente a idea de que o agresor a mataría se falase. Tras escoitar o relato, os policías ofreceronlle o acompañamento e as medidas de protección que procedesen, aínda que fontes policiais non detallaron o estado actual do procedemento nin se hai detencións practicadas.
A axente lucense, destinada no Grupo Operativo de Resposta (GOR) en quenda nocturna, lembra que a súa experiencia previa recollendo denuncias na comisaría lle permitiu identificar a sinal de auxilio sen necesidade dun curso específico. Rozas minimiza a súa actuación e rexeita considerarse unha heroína, afirmando que moitas persoas terían feito o mesmo nesas circunstancias. Non obstante, subliña a importancia da visibilidade deste tipo de xestos para detectar casos que doutro modo permanecen ocultos.
O caso volve a pór de relevo a utilidade de códigos e xestos desenvolvidos por colectivos e organizacións para que as vítimas poidan pedir axuda de forma discreta en espazos públicos. Nos últimos anos difundíronse campañas que ensinan sinais manuais e protocolos de actuación, dirixidas tanto a potenciais vítimas como ao persoal de servizos públicos e hostalaría. Especialistas na atención á violencia de xénero defenden que, ademais da sinalización, é imprescindible un sistema áxil de resposta policial e recursos de apoio para garantir a protección das persoas que denuncian.
Fontes policiais consultadas para este reportaxe lembran que a detección temperá e a intervención inmediata poden marcar a diferenza na protección das vítimas e na prevención de novos episodios de violencia. A actuación da axente que identificou o xesto permitiu que a muller puidese relatar a súa situación nun entorno seguro e recibir asesoramento sobre os pasos a seguir. As institucións implicadas insisten na necesidade de que os casos se denuncien e vaian acompañados de medidas que salvagarden a integridade das persoas afectadas.
Este episodio prodúcese nun contexto de sensibilización crecente sobre a violencia machista, no que as forzas de seguridade adaptan protocolos e formación para atender mellor as sinais de risco. Os expertos reclaman tamén recursos e coordinación entre corpos policiais, servizos sociais e asociacións para ofrecer unha resposta completa. Mentres tanto, a identificación dunha sinal tan sinxela como a realizada pola vítima serviu neste caso para activar unha intervención que pode ser clave para a súa seguridade.
