O MARCO de Vigo acolle ata o 29 de marzo a exposición "Interseccións. Fotogramas, 2014-2026", do artista peruano Roberto Huarcaya. A mostra presenta unha visión alternativa ao uso convencional da fotografía contemporánea mediante fotogramas sen cámara elaborados con elementos naturais.

Nova aproximación á natureza

Huarcaya explora a relación entre ser humano e natureza a través de contactos directos entre materiais orgánicos e papel fotosensible. Este proceso recupera as orixes primitivas da fotografía e evita a intermediación da cámara tradicional.

O traballo do artista limeño (1959) céntrase na esencia de personaxes e paisaxes, construíndo unha galería de retratos non convencionais. Os seus modelos son sometidos a accións performativas que transforman o proceso creativo nunha experiencia introspectiva.

A impronta corporal convértese en territorio de representación, afastándose da obxectivación habitual do corpo nas artes visuais. O tempo ralentízase nas súas obras, permitindo unha condensación emocional que transmite atmosferas melancólicas.

Entre sombra e identidade

As pezas de Huarcaya establecen unha conexión entre corpo e sombra, entre carnalidade e intanxibilidade. A postura escénica dos seus suxeitos traslada a experiencia do espazo físico á reflexión mental.

O artista mide e encadra personaxes, pero tamén capta o silencio como forma de representación. Esta dualidade crea unha tensión visual que convida á contemplación profunda e á introspección.

Uso de procedementos analóxicos anteriores á fotografía moderna

Foco na experiencia sensorial fronte á imaxe dixital

Exploración da vulnerabilidade humana

As interseccións mencionadas non só conectan corpos e imaxes, senón tamén pasado e presente, tradición e innovación. Huarcaya dialoga con contextos naturais e sociais de maneira intensa e expresiva.

Arte como experiencia catártica

As obras de Huarcaya funcionan como elementos catárticos que transmiten unha intensa carga simbólica. As persoas que se achegan a elas senten a urxencia de experimentar a súa poderosa carga emocional.

Nun momento de obsesión pola imaxe, o artista peruano ofrece unha alternativa reflexiva. Os seus fotogramas convértense en voces mudas que falan de identidade, pertenza e conexión co contorno natural.

A exposición convida a repensar a fotografía como experiencia viva, afastada da inmediatez dixital e impregnada de profundidade poética e filosófica.