O COFUNDADOR DE VOX | ALEJO VIDAL-QUADRAS EXVICEPRESIDENTE DO PARLAMENTO EUROPEO
Alejo Vidal-Quadras (Barcelona, 1945) foi presidente do Partido Popular de Cataluña entre 1991 e 1996 para despois ser vicepresidente do Parlamento Europeo. Tras saír desta formación foi un dos fundadores de Vox, que abandonou en 2015.
O pasado xoves o presidente do PP, Alberto Núñez Feijóo, homenaxeou ao seu antigo compañeiro de partido nun acto que organizou no Congreso con motivo do Día Internacional da Muller, que se celebra este domingo.
Nesta entrevista Vidal-Quadras é moi crítico coa actuación de Santiago Abascal, que vén de expulsar do partido ao exportavoz de Vox no Concello de Madrid Javier Ortega Smith.
O ascenso de Vox e a onda global
Pregunta. Vostede foi un dos fundadores de Vox, que lle parece que agora sexa o terceiro partido de España en moitas provincias?
Resposta. Vox está cabalgando sobre unha onda europea e global. Despois de moitos anos de imposición do chamado pensamento politicamente correcto, que é esa mestura de feminismo radical, indixenismo rancoroso e revanchismo histórico, como as leis de memoria, e o dogma climático polo que se di que imos morrer todos polo cambio climático.
É dicir, todo este conxunto que debuxa o chamado politicamente correcto ou tamén ideoloxía 'woke', que é algo que se inicia no maio do 68, pasa aos Estados Unidos, alí é recocido e volve a Europa en forma de ideoloxía que algúns chaman pensamento crítico, outros xustiza social e, ben, popularizouse como o 'woke'. E a xente cansouse.
Alejo Vidal-Quadras. / José Luis Roca
E todo este magma xerou unha reacción. E iso explica o resultado electoral de Trump, o de Milei, o de Kast en Chile, o de Bukele en El Salvador, o de Meloni en Italia, Ecuador ou Alternativa por Alemania, Nigel Farage, Eslovaquia e Orban en Hungría.
Hai unha onda global de fartura contra o 'woke' e de volta á dereita, á tradición e contra a inmigración irregular masiva, pois ese é un dos elementos clave da indignación da xente. Todo este magma, como digo, produce a nivel global unha reacción, que se manifesta en todos estes casos que lle expliquei.
España non é allea e Vox sobe por iso, porque está na corrente ascendente.
Relación entre Vox e o PP
P. Considera que Vox debería facilitar ao PP os gobernos autonómicos?
R. Iso ten dúas perspectivas. Se se pregunta desde a perspectiva do interese nacional e do ben común a resposta é afirmativa. Os dous partidos que teñen a maioría, un de centro-dereita e o outro conservador, se actuasen polo ben común, por patriotismo, por interese xeral, deberían chegar a acordos para proporcionar estabilidade, tranquilidade e previsibilidade ás súas Comunidades e iso tradúcese naturalmente en investimento, en máis traballo e nun clima social estable.
Iso é o que deberían facer. Pero se vostede mo pregunta desde o punto de vista do interese partidista, os razoamentos poden ser distintos porque Vox pode ter a tentación de dicir: se non se fai todo o que eu digo, as 23 condicións de Estremadura, vostede repite eleccións.
Eu creo que a Vox, neste momento, e co clima político e social que hai, a radicalidade lles rende. Unha posible repetición de eleccións podería traducirse nun resultado para Vox incluso mellor.
Se Vox ten como obxectivo final substituír ao PP como forza hexemónica en España, como sucedeu en Hungría, en Polonia ou Italia, a relación entre os dous partidos será difícil.
Crisis interna e democracia en Vox
P. Xa non quedan moitos dos fundadores de Vox no partido.
R. Queda algún? A pregunta é, queda algún, aparte do propio Abascal?
P. Agora Vox en Madrid con Javier Ortega Smith e na Rexión de Murcia con José María Antelo está en plena crise? Eles criticaron que non hai democracia interna dentro do partido. Cal é a súa opinión?
R. En España ningún partido é internamente democrático. Pero dentro dese feito hai graos. Por exemplo, na esquerda hoxe o PSOE é un partido totalmente centralista, caudillista e autocrático.
E na esquerda da esquerda hai un bo lío e pódese dicir que hai democracia interna na medida en que se debate quen vai ser o líder e cal vai ser o programa. No PP hai un certo grao de democracia interna, como o demostra cando eu estiven no PP durante 31 anos, porque eu era bastante incordio.
E cando xurdiu o problema de Cataluña e Pujol, pois enfronteime á dirección e nos comités executivos, nos que, se ves a foto, tomaba a palabra. A Aznar isto poñíao moi nervioso e ademais molestáballe profundamente, pero nunca se me abriu un expediente.
Xamais se levaron a cabo represalias, se non se considera unha represalia mandarme a Bruxelas e facerme vicepresidente do Parlamento Europeo. Impuxéronme deixar Cataluña porque erradamente Aznar pensou que se non Pujol non o apoiaría, o cal era falso, porque Pujol o tería apoiado igual, pois estaba obrigado polas circunstancias.
Pero eu incordiei moito, xa o digo, escribía, saía pola televisión, incordiábase todo o día. Pero xamais se tomou unha medida represora contra min. Ou sexa, que hai graos de democracia interna.
Alejo Vidal-Quadras. / José Luis Roca
E Vox orixinariamente concibíase como un partido cun modelo anglosaxón, con moita vida interna e moito debate. E despois foise evolucionando a un partido centralista, autoritario, onde unha pequena cúpula decide de maneira ditatorial.
E iso fixo que, mire… Iván Espinosa fóra, Ortega Smith fóra, Víctor Sánchez del Real fóra, Sonia Lalanda fóra, a pobre Macarena tamén.
Quen máis? O xeneral Budiño fóra, o xeneral Rosety, Rocío, é dicir, todos. Chama a atención, se ves a foto, que desapareceron todos, só queda Santi. Isto é un fenómeno que non deixa de chamar a atención.
A pesar diso, o partido electoralmente segue subindo porque o leva esa onda global de cambio de paradigma.
Evolución ideolóxica e financiamento de Vox
P. A vostede pasoulle o mesmo, non si?
R. Si, pero eu decateime moi cedo. Rubén Manso, que é unha persoa moi valiosa, tamén marchou. Eu decateime de seguida porque na campaña europea de 2014 na que puidemos sacar un escano, non o sacamos porque houbo un comportamento por parte dalgúns moi desleal, porque tiñan moita présa por facerse co partido.
Eu redactei xunto con Ignacio Camuñas o manifesto fundacional e xa me decatei de que eles querían ir por outra liña.
Por exemplo, se eu estivese hoxe no Parlamento Europeo estaría no Grupo Popular ou no grupo ECR (Grupo dos Conservadores e Reformistas Europeos). Pero eu non estaría en 'Patriots', no que están eles.
É dicir, o partido tivo unha dobre evolución que ao meu xuízo non é positiva. Unha que ideoloxicamente se foi a posturas soberanistas, estatistas, antieuropeas ou polo menos euroescépticas e internamente transformouse nun partido onde manda a cúpula e non hai o menor asomo de debate ou participación da militancia.
Entón, esa dobre evolución, ao meu xuízo, non é positiva, pero, repito, electoralmente grazas a este movemento global a Vox non lle vai mal e de feito parece que lle irá moi ben.
Alejo Vidal-Quadras. / José Luis Roca
P. ¿A oposición iraniana financiou nos seus inicios a Vox?
R. Non, non ten que ver coa creación de Vox. A diáspora iraniana, pois entre eles son un personaxe moi popular, cando me presento ás europeas, pido, como calquera candidato, axuda. E chéganme moitas achegas, non sei, milleiros de iranianos residentes en Francia, Alemaña e España. Son doazóns á miña persoa. Esa xente non sabía o que era Vox e probablemente non sabían onde estaba España.
E a través desta diáspora iraniana, que está en todo o mundo por millóns, recibín apoio de moitísima xente. Todo se fixo cunha transparencia total porque todo se fixo de acordo coa lei de financiamento de partidos.
Pero unha cousa que non entenderon moitos xornalistas é que non eran para o partido porque non sabían nin o que era Vox nin lles importaba se era para Alejo.
