O casco antigo da cidade vive estes días un bulicio que lembra as grandes citas festivas da cidade. Durante a próxima semana, cando se conmemora a expulsión das tropas napoleónicas o 28 de marzo de 1809, comerciantes, asociacións e empresas de subministro ultiman detalles: barras de madeira, barrís en fila e traxes de época que serán revisados botón a botón. Os organizadores traballan con cifras chamativas: ata 150 barras na zona do Berbés, 30 barrís por barra e unha estimación que podería superar os 200.000 litros de cervexa consumidos en dúas xornadas intensas.
Últimos preparativos e loxística en primeira liña
Desde primeiras horas véñense equipos de reparto subindo chanzos con caixas de botellas e operarios colocando barrís nas rúas adxacentes ao porto. A firma encargada de gran parte do abastecemento, a empresa Jobe, pon o acento na loxística: montar ata 150 barras no Berbés e rúas contiguas non é unha operación menor. Os empresarios hostaleiros calculan que, aínda que non se alcance o nivel pre-COVID de consumo —cando algúns locais pedían ata 50 barrís— a chegada de xente promete ser masiva, sobre todo porque a actividade concentrarase o fin de semana.
A oferta gastronómica axústase á tradición: choripán, bocadillos, empanadiñas e tortilla, e postos de madeira de estética “de época” que procuran reproducir o ambiente das recreacións históricas. Para os negocios é un investimento con risco e premio: mesas e persoal extra, permisos e montaxe que comezan a notarse nas contas, pero coa esperanza de recuperar un pulso turístico que o verán pasado deu sinais de vigor en Vigo e a ría.
Dende a praza da Constitución algúns hostaleiros comentan que a afluencia é distinta da de hai uns anos; o venres arrinca a festa ás 17.00 horas e, ao caer o festivo en diferentes datas, as xornadas dilúense. «Nesta ocasión é o sábado e si que pensamos que se sumará xente que tería que traballar este día pola mañá», explica Fiz Axeitos, presidente da asociación Casco Vello, que coordina boa parte das cuadrillas e o atrezzo.
Traxes, atrezzo e a memoria que se recrea
A Reconquista é, por riba de todo, unha festa de memoria local. Hai 217 anos a cidade viveu a ocupación e posterior expulsión das tropas francesas, e esa historia cóntase cada primavera con voces, música e uniforme. Os grupos de recreación repasan os seus vestidos, gardan os traxes en locais onde se reparan botóns e coidan adornos; o atrezzo é iso, utilería, aínda que nalgunha ocasión a Policía presentouse para comprobar que non houbese obxectos prohibidos nos talleres. Foron sinxelas revisións, pero serven para lembrar o límite entre teatro e realidade.
O traballo de vestiario compleméntase con labores de embelecemento urbano: este ano confeccionáronse preto de cen bandeiras novas e moitos balcóns do Casco Vello lucirán adornos que foron coséndose ao longo de meses. A asociación organiza tamén montaxes menores, como unha exposición con playmóbils nunha farmacia de Torrecedeira, que busca achegar a historia aos máis novos de forma didáctica e amable.
No centro da festa aparece, como sempre, a figura mitificada do suposto líder local —un tal Carolo na lenda oral— que encabezou a acción popular. A reconstrución mestura rigor histórico con licenza festiva; historiadores e organizadores calibran cada ano onde está o límite entre a recreación rigorosa e a festa popular. A pregunta non é nova: celébrase a historia ou transfórmase en puro espectáculo? En Vigo conviven ambas cousas, con frecuencia con éxito.
Impacto na cidade e próximos pasos
Máis aló
