No marco da Sección Oficial a Concurso do Festival de Málaga, presentaron este xoves a película La buena hija as súas directoras Júlia de Paz e Nuria Dunjó, unha obra que aborda a supervivencia emocional dunha adolescente nun entorno de violencia machista. O filme, que chegou a Málaga tras varios anos de investigación e unha curtometraxe previa, plantexa deliberadamente a ausencia de escenas explícitas de agresión para centrarse nas consecuencias psicolóxicas e sociais. A presentación tivo lugar o 12 de marzo de 2026 en Málaga, onde as creadoras explicaron os motivos artísticos e éticos desa decisión. O seu obxectivo é evidenciar como os menores sofren e conviven coa violencia aínda que non teñan vivido episodios físicos visibles.
De Paz sinalou que o proceso de escritura foi o capítulo máis longo e complexo do proxecto: trátase dun traballo que se xestou durante case sete anos, entre documentación, entrevistas e probas previas. Dunjó engadiu que esa investigación prolongada buscou recoller matices e evitar simplificacións; querían expoñer os grises en torno ao que se entende por violencia de xénero, máis alá dos estereotipos habituais. Ambas directoras fixeron unha curtometraxe como paso intermedio que lles permitiu perfilar o enfoque narrativo e decidir que aspectos merecían maior profundidade no largometraxe.
Unha das decisións máis comentadas foi a renuncia deliberada a amosar a violencia de forma gráfica. Segundo De Paz, esa elección partiu do interese por explorar os límites da percepción: que se recoñece socialmente como violencia e que queda oculto na cotidianidade. Dunjó subliñou que evitar o morbo era tamén unha vontade ética, para que a película obrigase o espectador a enfrontarse a formas sutiles e estruturais de dano. A proposta busca provocar preguntas na audiencia sobre por que, nalgúns casos, a violencia pasa inadvertida para uns e resulta evidente para outros.
A trama incorpora ademais unha dimensión xudicial, breve pero significativa, que condimenta a historia con dúbidas sobre a resposta institucional. Dunjó explicou que durante o rodaxe e a posprodución se documentaron con profesionais do Dereito para entender mellor os procesos e as lagoas que atopan as vítimas. Para elo contaron co asesoramento de avogadas e acceso a expedientes e audiencias reais, o que permitiu ás cineastas reproducir con verosímeis certas escenas e procedementos. A presenza do ámbito xudicial na película funciona como espello das dificultades que afrontan as familias para ser recoñecidas como vítimas.
Neste percorrido documental as directoras traballaron con expertas como Paula Pérez Albonar e tiveron ocasión de conversar con xuezas e avogados que lles ofreceron unha mirada crítica sobre o sistema. De Paz recoñeceu que a aprendizaxe en materia xurídica foi tan exhaustiva que a comparou, en ton de broma, con facer un máster para entender os prazos, as medidas de protección e as contradicións do proceso. Esa formación práctica serviu para construír escenas verosímeis sen caer no sensacionalismo, segundo as realizadoras.
A película pretende, en palabras das creadoras, desprazar a atención: non só mostrar episodios de agresión física senón poñer en primeiro plano o esgotamento emocional, a normalización de condutas e a carga que soportan os fillos e fillas. A narración apoiase no punto de vista da adolescente para amosar como a violencia impregna o cotián e como iso ten efectos duradeiros no seu desenvolvemento. Con esa perspectiva, o filme invita a repensar as categorías legais e sociais que delimitan quen é considerado vítima.
En Málaga, a reacción do público e da crítica subliñou a valentía do plantexamento e o risco narrativo de non ofrecer imaxes explícitas de maltrato. A película compite nunha sección oficial que t
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.