Os últimos acontecementos relacionados coa agridulce historia A Orella de Van Gogh xeraron un intenso debate na opinión pública.
Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.
Orixes e primeiros pasos da banda
Os detalles que emerxeron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada.
A creación de A Orella de Van Gogh, a banda española de pop que máis ríos de tinta fixo derramar neste século, produciuse nun contexto moito máis duro do que as súas melosas cancións fan intuir.
O seu principal impulsor, Pablo Benegas, é fillo do histórico dirixente socialista Txiki Benegas e enfrontouse co hostil entorno do activismo independentista vasco na plena adolescencia, un momento vital crucial que sempre marca quen e que se pode chegar a ser.
En 1995, Pablo xuntouse con compañeiros da facultade de Dereito de San Sebastián e con outros estudantes universitarios para organizar diferentes actos de protesta contra ETA, e pouco despois fundar a plataforma Basta Ya.
Alí xa estaban Álvaro Fuentes, Xabi San Martín e Haritz Garde, os futuros batería, teclista e baixista de A Orella de Van Gogh.
Nesa mesma época Pablo comezaba a dar os seus primeiros guitarrazos no garaxe dalgúns amigos cos que versionaba temas de U2, e pouco despois, con Álvaro Fuentes xa na formación, trasladaron os seus ensaios a un espazo municipal con locais para mozos.
Debutaron sen ter nome, unha noite nunha festa na casa dun amigo no monte Igueldo, na que tamén tocou Xabi San Martín cun conxunto de folk chamado Los Descendientes del Toro.
Ao pouco tempo, outra banda local chamada Oh Glaucón, á que admiraban profundamente, invitounos a compartir local de ensaio.
Entón Xabi uníuse ao grupo, de modo que o seguinte paso era dar con alguén que aporrease os tambores.
O destino quixo que Oh Glaucón tivese nese momento dous bateristas, así que un deles, Haritz Garde, marchouse con Benegas e compañía.
Xa só lles faltaba un cantante.
Despois de tocar nun bar presentados como Los Sin Nombre, xa cun primeiro «hit entre amigos» titulado ‘Tu Vieja’, probaron con un cantante chamado Aitor co que se rebatizáronse Sui Generis, por pouco tempo xa que axiña descubriron que o nome xa estaba collido pola banda do rockeiro arxentino Charly García.
Aquel primeiro vocalista non durou moito, e tras intentar dar con un substituto infructuosamente poñendo anuncios na prensa, producíuse o encontro que marcaría esta historia.
Benegas acudiu a unha cea con unhas amigas, e alí estaba Amaia, unha moza vergonzosa que non quixo amosarlles o ben que cantaba cando as rapazas se llo pediron.
Tras moita insistencia, arrincou cun ‘Nothing compares 2 U’ que namorou ao guitarrista.
Ao rematar a cea falaron, intercambiaron teléfonos e quedarón en poñerse en contacto.
Uns días máis tarde, Pablo chamou ao teléfono fixo da casa de Amaia, pero a súa nai díxolle que ela saíra.
Intentouno dúas veces máis ata que o conseguiu.
E non foi ata máis tarde que se enterou de que Amaia si estaba na casa cando chamou, e que lle fixera xestos á súa nai para que dixese que non estaba.
«Se non chego a insistir, esta historia sería outra», relata o guitarrista no seu libro ‘Memoria’.
Pero lles faltaba outra cousa máis: o nome.
Unha noite sentáronse nun bar e decidiron que non saíran de alí ata telo.
Despois de moitas horas, e xa non sabían se era porque
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.