A Borriquiña de Bouzas rompe o seu silencio e volve ás rúas

Ninguén agardaba que o regreso da Borriquiña a Bouzas fose tan multitudinario. Seis anos despois da súa última saída, a emblemática procesión volveu percorrer as empedradas rúas do barrio vigués e devolveu á parroquia o bulicio doutras épocas. Veciños e devotos reuníronse nunha cita que moitos daban por perdida.

Bouzas viviu este Domingo de Ramos un reencontro cunha das súas tradicións máis queridas. Demasiado tempo.

Un barrio volcado tras seis anos de espera

Poucas veces un evento sacode tanto a rutina de Bouzas. Dende primeira hora da tarde, a Praza da Vila comezou a encherse. Familias enteiras, avós con netos e grupos de mozos colocáronse nas beirarrúas, móbil na man, para inmortalizar o esperado momento.

Durante seis anos a procesión non puido saír por unha confluencia de factores: restricións sanitarias, problemas organizativos e a dificultade de manter o relevo xeracional. Agora, a resposta do barrio foi rotunda: fontes municipais sinalaron que máis de cincocentas persoas acompañaron o paso. A cifra fala por si soa.

A imaxe da Borriquiña, recentemente restaurada, luciu entre palmas, oliveiras e os sons da banda local. Nenos vestidos de hebreos abriron o cortexo, seguindo a tradición de representar a entrada de Xesús en Xerusalén. Quen coñece Bouzas sabe que o percorrido dende a igrexa ata a rúa Eduardo Cabello é máis ca folclore: é memoria compartida e un ritual que une xeracións.

O pulso da tradición en Vigo

Cómpre lembrar que a Semana Santa en Vigo repártese entre o centro e as parroquias; mentres na Porta do Sol as procesións atraen a un público diverso, en Bouzas o aire mariñeiro e a vida de barrio imprimen outro carácter. Un alto cargo municipal explicou que o regreso da procesión pode entenderse como un síntoma de recuperación social para a parroquia.

Abonda con mirar as redes sociais para medir a repercusión: vídeos e fotografías do evento circularon con rapidez, e os comentarios revelan orgullo veciñal e nostalxia por tempos nos que a procesión reunía varias xeracións. O bo tempo, con temperaturas por riba dos quince graos, axudou a que a xornada resultase especialmente festiva.

No Morrazo tamén houbo movementos semellantes: Cangas inaugurou a súa Semana Santa coa Borriquiña, o que deixa claro que na comarca o latexo relixioso-popular segue presente, aínda que con desafíos distintos en cada parroquia.

Retos e futuro para unha tradición centenaria

Ninguén ignora que manter vivas estas celebracións non é doado. A confraría de Bouzas, como outras en Galicia, afronta o reto inmediato de atraer a xente nova e repartir responsabilidades entre máis veciños. O traballo deste ano —con voluntarios tirando do carro— foi notable, aínda que queda camiño por percorrer.

A restauración da imaxe da Borriquiña financiouse mediante doazóns e pequenas achegas locais, un sinal de compromiso veciñal que permitiu recuperar a estética do paso. Porén, a clave para a supervivencia da procesión está na capacidade de implicar novos participantes na organización e na transmisión da tradición ás xeracións que medran nun entorno urbano distinto ao dos seus maiores.

Non semella casualidade que a convocatoria deste ano estivese marcada polo recordo de quen xa non participa e polo desexo explícito de asegurar continuidade. Voluntarios e responsables do sector recoñecen que fai falta un plan de traballo sostido que combine formación, financiamento estable e maior presenza de actividades paralelas que conecten á mocidade coa liturxia popular.