A costa da Morte como escenario: 13 toneladas de cocaína descargadas antes da caída en Muxía

A operación policial que este luns sorriu a un grupo criminal mentres descargaba narcóticos na praia de Arnela, no concello coruñés de Muxía, deixou ao descuberto unha realidade moito máis alarmante do que inicialmente se presumía. Segundo adiantou La Voz de Galicia, a intervención das forzas de seguridade, lonxe de ser o punto e final, veu confirmar o peor: aquele desembarco non era máis que o último episodio dunha infrutuosa mais masiva cadea loxística que xa lograra introducir con éxito na Península un total de 13 toneladas de cocaína. A Costa da Morte volve estar no ollo do furacán do narcotráfico internacional.

Un negocio multimillonario na ría de Muxía

Poucas veces o termo «puntería» se antolla tan sinistro como neste contexto. A la de que a Garda Civil, a Policía Nacional e os corpos de seguridade do Estado profunden nunha investigación que promete ser das que marcan un antes e un despois, os datos coñecidos ata agora debuxan un escenario de cobiza sen límites. Quen coordina operacións desta envergadura non improvisa nunha tarde. Cómpre recordar que mover miles de quilos de substancias ilícitas requiere dunha infraestrutura portuaria, de contactos en alta mar e, sobre todo, dunha rede de complicidades en terra firme capaz de recibir, almacenar e distribuír a cargamento en cuestión de horas.

As cantidades das que falamos sitúan o pragmatismo do narcotráfico a un nivel estremecedor. O grupo desmantelado en Muxía non operaba movido pola necesidade de cadrar unhas décimas no peso da mercadoría, senón que xestionaba volumes dignos dun gran porto franco. Non é menor o dato que apunta a como se repartían os pingües beneficios deste comercio ilegal. Por cada alixo que tocaba costa galega, a organización percibía arredor de medio millón de euros. A cifra fala por si soa. Ese era o prezo acordado por manchar de narcóticos as areas da comarca.

A praia de Arnela e o prezo da complicidade

Difícil entender a dimensión humana destas redes sen analizar como recrutan aos seus peóns. Segundo as informacións facilitadas por fontes xudiciais, ás persoas que acudiron fisicamente á praia de Arnela para levar a cabo as labores de descarga prometéuselles unha paga de 10.000 euros en efectivo. Un pago ao contado, en billetes, por unhas horas de traballo nocturno asumindo un risco penal altísimo. Aí está a clave da perpetuidade deste modelo de negocio: a crise de valores e, a miúdo, a crise económica fan o resto.

Para quen observan o fenómeno desde a distancia, aceptar ese encargo pode parecer un disparate. Con todo, non cómpre perder de vista o calado da promesa. Dez mil euros representan para moitos o equivalente a varios meses dun salario convencional. O chantaxe da necesidade ou a simple ambición desmedida conducen a veciños da comarca a deixar atrás a prudencia e enfundarse, incluso, pasamontañas para non ser identificados nas súas propias praias. Deuisado tempo mirando cara a outro lado mentres a marea sobe e baixa con fardos ocultos entre as rocas. Un pasamontañas esquecido na area é o único rastro visual que queda da operatoria.