Plateas e palcos do belísimo Teatro Municipal Sá de Miranda.
| FdV
Hoxe gústame compartir as múltiples vivencias ocorridas no segundo concerto dos alumnos avanzados do curso Percursos da Linguaxe Musical Europea no Séc. XX en Viana do Castelo.
Foi unha cita especial dentro do proxecto de Renovación Educativa da Unión Europea, e o escenario non puido ser mellor: o histórico Teatro Municipal Sá de Miranda.
A primeira parte foi unha auténtica experiencia multidisciplinar titulada Viagem a música: espectáculo músico-teatral onde os alumnos lucíronse como músicos e actores á vez.
O máis suxestivo foi a mensaxe do seu guión: «Como a música e a arte teñen o poder de transformarnos e enriquecernos como persoas».
Para que este montaxe saíse adiante, contamos coa complicidade de grandes profesionais: Vania Barbosa e o talento da Academia de Música e Dança de Guimarães. O carisma do actor José Escaleira (Teatro do Noroeste e Instituto Politécnico de Viana do Castelo). E a mestría do pianista ruso Youri Popof.
Elaboramos un guión que plantexaba a seguinte historia: un mozo que, na procura dun sentido para a súa vida, atopa a música —simbolizada na frauta (o aire/o divino)— a través dunha moza que encarna «a musa do seu ideal e o amor». No seu viaxe, o protagonista descubre a guitarra —a madeira/o terrenal— e, mentres desentraña os seus segredos, sumérxese nas diversas facetas da arte e da súa realización persoal.
O concerto transcorreu tal como estaba previsto no guión. Foi un grande éxito, pero cabe destacar unha anécdota: entre as intérpretes participantes atopábase unha pianista con medo escénico, máis ben pánico ―era incapaz de tocar diante do público e mesmo diante da súa profesora. Como guiño ao gran pianista Arturo Benedetti Michelangeli —quen, segundo se di, incluía pequenas imperfeccións nas súas gravacións para humanizalas—, decidimos que ela debía cometer erros deliberados e deternerse, simulando un ensaio doméstico. O asombroso foi que, ao liberarse da presión, interpretou toda a peza dun tirón, e sen erros… quedamos coa boca aberta!
Sobre esta magnífica experiencia veime á mente o meu mestre, quen, ante situacións parecidas, acostumaba transformar a ensinanza nun acto de respecto ao alumno: o seu principio básico non era a simple transmisión fría de coñecementos ou datos. El partía sempre da premisa de que o alumno é o protagonista do seu aprendizaxe e tiña a sabedoría de pedírnos só aquilo que podíamos dar, tendo en conta en cada caso as nosas propias capacidades e realidades, e non as súas, rompendo deste modo co molde ríxido da educación vertical existente.
O punto álgido do recital foi o estreo da obra inédita La metáfora del amor do compositor cubano Leo Brouwer. Debo recoñecer a enorme complexidade que supuxo o montaxe desta peza de vangarda. Nese momento, só dispoñiamos de unhas fotocopias en moi mal estado, obtidas anos atrás nun curso co propio Brouwer en Castres (Francia). Os manuscritos, compostos por gráficos e anotacións a pé de páxina, apenas lexibles semellaban máis un xeróglifo que unha partitura musical. Para descifrar aquel acertixo, foi necesario establecer contacto telefónico, epistolar e finalmente presencial co mestre en Córdoba, onde residía como director da orquestra sinfónica. Grazas a este proceso, a obra cobrou vida no magnífico escenario do teatro Sá de Miranda. Nesta aventura resultou inestimable a colaboración do Laboratorio Electroacústico do Conservatorio de Viana do Castelo, que dirixía o profesor e compositor Virxilio Melo.
A dificultade da partitura radicaba non só na súa grafía, senón na súa natureza de obra aberta e ecléctica, o que esixía unha coidada selección entre as súas múltiples posibilidades interpretativas. De acordo co autor, e co fin de constru
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.