A pugna polos ceos galegos: é viable a cooperación aeroportuaria?

Un mapa aéreo fragmentado: antecedentes e retos

En Galicia, a existencia de tres aeroportos a distancias relativamente curtas foi, desde hai décadas, fonte de debates acendidos e decisións políticas controvertidas. A distribución xeográfica destas infraestruturas, lonxe de facilitar unha rede cohesionada de conexións, multiplicou a competencia interna entre cidades e dificultou a consolidación de rutas internacionais estables. A recente controversia entre distintas administracións galegas volve poñer en primeiro plano unha pregunta recorrente: ¿ten sentido que cada urbe intente atraer voos por separado en vez de buscar unha estratexia conxunta?

Polémicas recorrentes: a discusión pola “localización”

O cruce de declaracións e acusacións entre representantes institucionais resurgiu con forza, con reproches sobre actitudes “localistas” e respostas en defensa dos intereses propios. Porén, máis alá dos matices de cada enfrontamento, subxace un conflito estrutural que afecta ao desenvolvemento económico, a mobilidade e a proxección exterior da comunidade. Os argumentos repítense: mentres algúns responsables subliñan a necesidade de pensar en clave rexional e superar a rivalidade entre terminais, outros insisten na importancia de defender a conectividade de cada cidade para non perder competitividade nin oportunidades.

Neste contexto, as declaracións recentes de voceiros municipais apuntan a unha fatiga crecente ante a eterna competencia por captar os mesmos destinos e operadores. “Non podemos seguir competindo polas mesmas rutas”, sintetizan, suxerindo que a duplicidade de esforzos non só é ineficiente, senón tamén prexudicial para acadar conexións estables e atractivas no contexto europeo.

¿Cooperación ou competencia? O dilema sen resolver

A cuestión central semella non ter cambiado: mentres a demanda de voos medra e as aeroliñas optimizan as súas rutas, Galicia mantén tres portas de entrada que a miúdo loitan por convencer ás mesmas compañías. O resultado é previsible: rutas que se abren e pechan en función de incentivos económicos, cidades que celebran (por pouco tempo) a chegada de novas conexións e usuarios que, en demasiadas ocasións, deben desprazarse a outras rexións para voar aos seus destinos preferidos.

A alternativa dunha acción conxunta segue sobre a mesa, aínda que nunca acaba de consolidarse. Os intentos de coordinación, ata o de agora, chocaron cos límites administrativos, os intereses políticos e a presión local para defender cada infraestrutura. Mentres tanto, o tráfico aéreo galego dispérsase, con dificultades para acadar unha masa crítica que resulte atractiva para compañías internacionais e rutas de longo percorrido.

Comparativa europea: leccións doutros territorios

A experiencia doutras rexións europeas cunha xeografía semellante ofrece pistas sobre posibles saídas a este labirinto. En áreas onde a dispersión aeroportuaria era problemática, impulsáronse estratexias integradas: desde a especialización funcional dos aeroportos (voos de negocios, baixo custo, carga…) ata a creación de autoridades supramunicipais que xestionan a oferta de xeito coordinado e priorizan o interese xeral sobre a lóxica localista. Nalgúns casos, a reasignación de rutas permitiu reforzar a conectividade global e optimizar os recursos públicos destinados a subvencionar liñas deficitarias.

Porén, a replicabilidade destes modelos en Galicia non está exenta de obstáculos culturais e políticos. A identificación de cada aeroporto coa súa área de influencia segue a ser un factor poderoso á hora de tomar decisións, e as tentativas de centralización adoitan atopar resistencias tanto no plano institucional coma no social.