Dez meses durou o proxecto de Yago Iglesias no banco do CD Lugo: chegou o pasado 19 de xuño coa promesa dun fútbol ofensivo e un obxectivo claro —meter ao equipo no play off— e marchou antes de cumprir o ano. A decisión do club chegou tras varias semanas de perda progresiva de confianza por parte da nova propiedade e do consello de administración, que entenden que o técnico non explotou a plantilla nin alcanzou a regularidade imprescindible nunha categoría tan igualada como a Primeira RFEF, Grupo I.
O reto do play off
Desde a súa chegada, a presidencia e a dirección deportiva marcaron o acceso á promoción como o listón mínimo. A falta de 9 xornadas, o Lugo ocupa a novena praza con 42 puntos, lonxe dunha clasificación estable na que apenas chegou a encontrarse en dous momentos da tempada. A tremenda igualdade do grupo mantén aos rojiblancos a un só punto do quinto, o Pontevedra, pero con un partido máis disputado. Ese colchón de incerteza —máis reflexo da paridade do campionato que dunha mellora real do equipo— non foi suficiente para convencer aos que toman as decisións.
Houbo breves destellos de esperanza: a volta á fortaleza no Anxo Carro, un único tramo con tres vitorias seguidas e unha serie de partidos sen perder que deron aire ao proxecto. Pero a incapacidade para sosterse en postos de promoción, e unha derrota ampla que cortou de raíz calquera impulso, foron argumentos contundentes na balanza. Segundo fontes próximas ao club, esa falta de amplitude nas prestacións, sobre todo nos momentos clave da tempada, foi un dos factores que máis pesou.
Irregularidade que minou a confianza
O Lugo de Iglesias nunca atopou continuidade. Máis aló de rachas illadas —cinco encontros sen perder entre decembro e xaneiro ou unha serie de oito partidos invicto con moitos empates— raramente encadearon bos resultados. Non chegou a concatenar dúas vitorias seguidas salvo nesa breve ocasión, e a alternancia entre triunfos, empates e derrotas converteuse en norma. Esa irregularidade traducíuse tamén nun equipo que non conseguía dominar o xogo de maneira sostida: as boas intencións non se transformaban en ritmo mantido durante os noventa minutos.
Ademais, o equipo amosou diferenzas notables entre a primeira e a segunda volta. Na primeira fase da tempada, a fortaleza en casa maquillaba os pobres resultados a domicilio, pero a partir de xaneiro o equilibrio rompeuse: o Anxo Carro deixou de ser ese bastión inexpugnable e chegaron tres derrotas en casa. Á beira do Miño, a grada comezou a impacientarse, algo que sempre pesa nun club con afección esixente e memoria recente.
Un ataque seco e a sensación de plantilla desaproveitada
Se a irregularidade foi a primeira liña de crítica, a falta de gol converteuse na máis visible. Con 28 dianas, o Lugo é o cuarto equipo con menos goles do grupo; só por diante están Osasuna B con 18, Arenteiro con 26 e Cacereño con 27. Ese dato explica por que moitas vitorias non chegaron e por que os empates se sucederon: o equipo non remataba os partidos nin tiña a pegada suficiente para dobregar a rivais defensivamente ordenados.
O reparto dos tantos tampouco axudou. Tres dianteiros asumiron o groso do traballo ofensivo e entre eles sumaron 17 goles, mentres que o resto da plantilla achegaba moi pouco desde segunda liña. En varios partidos, a sensación era a dun equipo cortado en dous: boa intención na saída do balón, pero sen solucións claras nos metros finais. Esa carencia, presente desde a pretempada segundo observadores internos,
