O filme Las locas del obelisco, dirixido por Pablo Moreno, chega ás salas este venres 13 de marzo de 2026 como unha proposta dramática ambientada na transformación urbana e social do Madrid de finais do século XIX. A película, producida por Proyecfilm, S.L., plantexa o cruce de vidas de mulleres de diferentes estratos sociais para sinalar as desigualdades, a hipocrisía e a miseria moral que atravesaban a capital entón. Con unha clasificación para maiores de 16 anos e unha duración de 112 minutos, o estreo aspira xerar debate sobre a invisibilización feminina en períodos de cambio. A cinta preséntase tanto como relato histórico como espello para discutir problemas sociais que seguen vixentes.

No reparto figuran Paula Iglesias e Javier Godino en papeis protagonistas, acompañados por Jasmina G. Pizarro, Carmen Izquierdo e a veterana Assumpta Serna, entre outros. A ficha técnica completa indica un metraxe lixeiramente por riba da hora e corenta minutos e unha producción asinada pola citada compañía independente. O equipo promocional distribuíu un tráiler e unha serie de fotografías que amosan o traballo de ambientación e vestiario, elementos clave para situar ao espectador na Madrid decimonónica. A combinación de intérpretes novos e figuras consolidadas suxire un equilibrio entre ímpeto e experiencia na narración.

A trama segue, en paralelo, a Teresa e Candela, dúas irmás procedentes do ámbito rural que emigran á capital en busca de oportunidades, e a María Ana Allsopp, unha aristócrata mexicana afincada en Madrid cuxo espertar de conciencia a aproxima ao sufrimento das mulleres marxinadas. A través do choque deses mundos, a película explora como a cidade devora aos máis vulnerables e como as barreiras de clase e xénero limitan calquera aspiración de mobilidade social. O relato articúlase arredor de episodios de violencia simbólica e real, decisións desesperadas e a fractura entre aparencia e realidade nunha sociedade en plena modernización.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

A posta en escena aposta por unha recreación atmosférica: a dirección artística e o deseño de produción traballan para reproducir as rúas, a arquitectura e a estratificación social do período, mentres a fotografía recorre a unha paleta que enfatiza a desigualdade e a humidade moral do entorno urbano. O director propón así un cine de época que non se limita á anécdota histórica senón que busca resonancias contemporáneas. No material promocional percíbese ademais un coidado polos detalles cotiás que refortecen a verosimilitude do contexto.

As interpretacións son un dos puntos sobre os que a película quere apoiarse. Paula Iglesias encarna a unha das irmás rurais cun rexistro que combina vulnerabilidade e determinación, mentres que Javier Godino aporta a gravidade necesaria no seu papel, segundo as descricións de prensa. A presenza de Assumpta Serna achega un contrapunto veterano que remata escenas chave de tensión dramática. O reparto secundario completa o fresco social con personaxes que, aínda que breves, resultan significativos para comprender a trama coral.

No panorama do cine español recente, Las locas del obelisco insírense na corrente que recupera o cine de época para abordar temas sociais universais, un territorio onde a atención á reconstrución documental convive coa vontade de provocar reflexión. O seu enfoque feminino e a articulación do conflito desde a subxectividade das protagonistas achegano a outras propostas que poñen o foco na memoria histórica e nas historias silenciadas. A produción independente subliña ademais a aposta por relatos de maior risco narrativo fóra das grandes franquías comerciais.

O estreo previsto para este venres permitirá aos espectadores xulgar ata que punto a película consegue articular a súa ambición social coa intensidade dramática necesaria para soster 112 minutos na pantalla. Os responsables anunciaron proxeccións en diversas cidades, e a recepción crítica marcará o seu percorrido en festivais e circuitos de arte e ensaio. A clasificación +16 suxire a presenza de escenas difíciles que acompañan a crudeza do tema sen renunciar a un tratamento formal coidado.

Máis alá da súa condición de peza de catálogo, a película pretende abrir unha conversa sobre como a modernidade urbana afectou os corpos e as vidas das mulleres, e sobre que leccións poden extraerse para o presente. Se a proposta atopa acollida, pode consolidarse como un exemplo de cine histórico comprometido que utilice a reconstrución do pasado para interrogar problemas actuais. Para o público galego, como para o resto do país, será unha oportunidade para debater a memoria social e a visibilidade de relatos femininos no cine contemporáneo.