As relixiosas que, hai dous anos, se separaron da Igrexa conciliar abandonaron na madrugada do xoves o mosteiro de Santa Clara en Belorado, poucas horas antes do desafiuzamento forzoso ordenado pola xustiza. O traslado produciuse arredor das 2:46 da madrugada do 12 de marzo de 2026 e, segundo a súa portavoz, fíxose cun xesto simbólico no altar e coas luces apagadas. O desafiuzamento estaba fixado por un xulgado de Briviesca para as 9:30, aínda que finalmente as exmonxas entregaron as chaves á autoridade xudicial a través do seu avogado. O grupo xustifica a súa marcha como a procura dun novo proxecto vital e denuncia maltrato e persecución por manter as súas conviccións relixiosas.
Fontes do entorno das relixiosas explican que a abadesa subiu ao altar, apagou a última vela e ordenou pechar as instalacións antes da partida, nunha escena que a súa portavoz definiu como a culminación dun acto de dignidade. O representante do grupo, Francisco Canals, relatou que as mulleres se retiraron de forma discreta e ordeada, amparadas pola noite, e engadiu que se consideran agora vítimas dunha presión institucional pola súa decisión de romper coa Igrexa conciliar. Testemuñas e fotografías difundidas amosan tamén a presenza dunha furgoneta de mudanzas nas horas previas.
A resolución xudicial que avalaba o desafiuzamento ditouse no marco do litixio que as relixiosas manteñen coa xerarquía eclesiástica desde que se declararon cismáticas. Segundo o relato dos seus representantes, o avogado das exmonxas foi quen entregou as chaves ao xulgado de Briviesca, evitando así que o desafiuzamento se executase pola forza. O procedemento xudicial culmina un proceso de conflito sobre a titularidade e o uso do inmoble que se prolonga desde a ruptura co arciprestado local.
Tras abandonar Belorado, algunhas das relixiosas trasladáronse temporalmente ao convento de Derio, en Álava, mentres outras aceptaron aloxamento provisional nunha residencia familiar en Toledo. Estes lugares considéranse solucións transitorias mentres as exmonxas examinan ofertas de acollida procedentes de distintos puntos de España e do estranxeiro. A organización que promoveu a campaña de apoio, baixo o lema queremosunconvento.com, facilitou unha trintena de propostas para recibilas, aínda que non todas cumpren as condicións de habitabilidade.
Desde o seu entorno insisten en que moitas das ofertas pendentes requiren reformas, carecen das condicións mínimas para unha vida comunitaria ou están vinculadas a ordes e propiedades aínda baixo o control da Igrexa conciliar, o que, segundo eles, podería dificultar o seu asentamento. Ademais, admitiron que estudan incluso opcións fóra de España: Francia ou Nova York figuran entre os destinos que non descartan avaliar se non atopan un espazo que lles permita seguir vivindo en comunidade con autonomía. A procura dun novo lugar é, por tanto, un proceso aberto e con incertezas loxísticas e económicas.
O conflito suscitou reaccións encontradas: mentres as seguidoras e simpatizantes da causa promoveron campañas de apoio e peticións de doazóns, representantes eclesiásticos defenderon a lexitimidade das decisións xudiciais e a titularidade canónica dos bens afectados. A controversia pon ademais de relevo as dificultades legais e administrativas que implican as saídas colectivas de comunidades relixiosas que se disocian das estruturas oficiais da Igrexa. Xuristas consultados subliñan que estes procesos adoitan prolongarse no tempo e xeran tensións entre as igrexas locais, os tribunais e as comunidades civís.
En Belorado seguen en pé as incógnitas sobre o futuro inmediato do edificio e sobre como se xestionará o seu uso tras o desafiuzamento material das exmonxas. As autoridades xudiciais procederon a facerse coa posesión conforme ao auto
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.