A escritora e psicóloga sanxenxina Marta Martínez Novoa, situada xa na órbita dos autores galegos con proxección internacional, presenta este venres no Hotel Atlante de Sanxenxo o seu terceiro libro, Familias que duelen (sin querer), nun acto organizado pola Libraría Nós ás 20.00 horas. A autora pechará a semana seguinte en Pontevedra, onde o día 27 de marzo ofrecerá outra charla no Espazo Lector Nobel ás 19.00. Tras colocar títulos anteriores no estranxeiro, a súa obra chega agora para discutir en voz alta aquilo que moitos fogares padecen sen propoñelo.

Unha conversación sobre familias non tóxicas pero feridas

Na obra, Martínez Novoa explora dinámicas familiares que non encaixan na etiqueta de «familias tóxicas» nin na caricatura do vilán. Busca, segundo explicou en Portonovo, poñer nome a esas pautas repetidas que deixan pegada: carencias na educación emocional, maneiras aprendidas de comunicar que se transmiten de xeración en xeración e un persistente déficit de ferramentas para xestionar o conflito. Tras vender títulos como Que sea amor del bueno (2022) e El síndrome de la chica buena (2024) en ata 15 países, a súa voz combina divulgación e clínica sen renunciar á empatía.

A metáfora central do libro é a do «equipaxe emocional»: maletas invisibles que cargamos e que conteñen crenzas sobre o amor, o éxito e a xestión das emocións. «Intentamos educar desde a crianza respectuosa, pero arrastramos feridas», dixo a autora no encontro de Portonovo, unha frase que resume o pulso do libro e que foi coreada por pais e profesionais que encheron a sala. Martínez Novoa non nega a responsabilidade individual, pero reclama distinguir entre dano intencionado e dano repetido por falta de ferramentas.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

«Non sempre se fai dano querendo. Moitas das feridas veñen dunha ausencia de educación emocional que se herdou e normalizou durante décadas»

Na súa intervención deixou constancia de que o problema non é só cultural, senón tamén estrutural. A imposibilidade de acceder a terapia na sanidade pública, a normalización de certas reaccións afectivas e a falta de espazos para o aprendizaje emocional configuran, segundo ela, o caldo de cultivo desas feridas que reaparecen nas relacións familiares e nas parellas.

Da tradición galega á modernidade confundida

A reflexión de Martínez Novoa conecta cunha historia social concreta. As xeracións que hoxe coidan netos en pobos como os do litoral de Pontevedra medraron en contextos onde falar de emocións non formaba parte da esfera pública: moitas familias viviron o franquismo, a emigración económica e o silencio como norma. Aquela realidade, combinada coa rápida chegada de discursos modernos sobre crianza respectuosa, xerou un choque xeracional e, ás veces, unha sobresaturación de información sen ferramentas prácticas.

En Galicia, como noutras comunidades, a demanda de servizos de saúde mental aumentou nos últimos anos, pero a oferta pública sofre listas de espera e disparidade territorial. Non é a primeira vez que profesionais e asociacións alertan sobre a necesidade de incorporar a educación emocional nas escolas e de reforzar a atención primaria con recursos psicolóxicos. Fóra dos hospitais, librarías e espazos culturais locais —Libraría Nós e Espazo Lector Nobel entre eles— están a converterse en foros onde esa conversación atopa público e orientacións concretas.

A vida cultural na provincia tamén está a mostrar apetito por este tipo de debates: a recente A Troca de Libros rexistrou case 3.000 asistentes e máis de 12.000 títulos intercambiados, un termómetro da enerxía le