Marta Neira, veciña de O Carballiño de 54 anos, vive desde maio de 2025 dependente da hemodiálise tras avanzar a unha enfermidade renal crónica en fase cinco. Acode tres veces por semana ao hospital para sesións de catro horas que substitúen a función dos seus riles e lle permiten manter unha vida activa pese ao esforzo físico que supoñen. A paciente, que pasou longos períodos ingresada nos últimos anos, explica que a decisión de iniciar diálise foi dolorosa pero necesaria para preservar a súa saúde. O seu caso reflicte tanto as dificultades médicas como a dimensión humana de convivir cunha enfermidade crónica en Galicia.
O deterioro comezou a notarse en 2018, cando as intervencións cirúrxicas eran cada vez máis frecuentes por pedras renais asociadas á acumulación de calcio. Foi un problema de longa evolución que non se identificou con claridade até que, tras unha operación de tiróide en 2024, os médicos detectaron unha glándula engadida que explicaba en parte a orixe das complicacións. Desde entón, os ingresos hospitalarios sucedéronse e a atención nefrolóxica derivou na indicación de diálise para controlar os niveis de toxinas e electrólitos. Marta lembra aqueles anos como unha sucesión de probas e hospitalizacións que finalmente a levaron a cambiar a súa rutina por completo.
A propia paciente describe as sesións como un maratón: conectada á máquina que filtra o seu sangue durante catro horas, suele saír esgotada e precisa tempo de recuperación que condiciona o resto da súa xornada. Asume a hemodiálise como unha nova normalidade e compáraa cun emprego a media xornada pola regularidade e o tempo que absorbe. Aínda que confesa que nalgúns momentos sente medo polo futuro, mantén unha actitude positiva e esforcease en aproveitar os momentos bos coa súa parella e o seu contorno. Esa perspectiva serveulle para encarar tanto os efectos secundarios como os episodios de infección urinaria que sufriu recentemente.
O apoio familiar foi decisivo no seu proceso. A súa parella, Miguel Domínguez, está presente en moitos dos seus ingresos e foi un dos piares que lle permitiron non deixarse vencer pola enfermidade. Ademais da parella, Marta destaca a eficacia do equipo sanitario e a rede de amigos e veciños que a acompañan na cotidianeidade máis práctica, desde os desprazamentos ao hospital ata o coidado despois das sesións. O humor é outra ferramenta que emprega para sobrelevar as dificultades e relativizar os momentos máis duros.
Os especialistas advertíronlle na súa altura do dano acumulativo: os urólogos chegaron a comparar o ril cunha estrutura fráxil que acumulaba microdanos en cada ingreso hospitalario até alcanzar un punto de non retorno. Fronte a ese diagnóstico, a hemodiálise apareceu como o tratamento que podía substituír temporalmente a función renal e darlle calidade de vida mentres se estabiliza a súa situación. Marta subliña que a noticia de necesitar diálise foi un golpe, pero tamén a porta a unha nova fase na que pode seguir facendo plans e coidar da súa saúde co equipo médico.
A rutina do tratamento marca o seu calendario social e laboral. Aínda que non desempeña un traballo a tempo completo, ela mesma bromea sobre considerar a diálise como unha ocupación parcial polas horas e a disciplina que esixe. Neste contexto, prepara a tempada de primavera-verán adaptando actividades e citas médicas para poder gozar cando a súa enerxía o permite. O seu relato pon de manifesto a necesidade de conciliar a vida cotiá con tratamentos crónicos e a importancia da planificación en pacientes con patoloxías complexas.
Máis aló da súa experiencia persoal, Marta pon o foco na visibilidade da enfermidade renal crónica e na necesidade de recursos e comprensión para quen a padecen. Os seus ingresos prolongados, que nalgúns meses chegaron ao seu
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.