A Reconquistiña volveu converter Vigo en aula e escenario. Esta mañá, desde Porta do Sol, arredor de 2.200 nenos e nenas, ataviados con traxes de vigueses e ‘gabachos’ e armados con tambores, deron o pistoletazo de saída á semana grande da Festa da Reconquista. A cita reuniu alumnado de 50 colexios e seguiu un guión que mestura ensinanza histórica, espectáculo e tradición cidadá.
A cidade posta en escena
A concentración na Porta do Sol tivo o aire simultáneo dunha lección de historia e dun ensaio xeral de Entroido. Os tambores marcaron o ritmo mentres os grupos acústicos e as comparsas percorrían as rúas próximas ao Casco Vello. Sobre o escenario, o alcalde Abel Caballero recibiu ao alumnado e aproveitou a súa intervención para vincular a celebración coa narrativa local: recordou a figura de Vázquez Varela, alcalde no episodio de 1809, e puxo o énfase na idea dunha cidade que se negou a ser dominada.
Houbo momentos de humor e de pedagoxía. Algúns dos máis pequenos apenas podían coas percusións, outros exhibían réplicas de uniformes e bandeiras, e moitos coñecían ao detalle a historia que se conmemora: a expulsión dos franceses —os chamados ‘gabachos’— por parte dos poboadores de Vigo en 1809. Tras a entrega de medallas, a xornada concluíu cunha chocolatada no Berbés, que serviu para quentar pernas e ánimos antes do resto de actos previstos no Casco Vello.
As cámaras recolleron a estampa: nenos cargando tambores polas rúas empedradas, o profesorado organizando filas, pais que seguían a comitiva desde as beirarrúas. A organización, coordinada cos servizos municipais, despexou itinerarios e minimizou o impacto no tráfico, aínda que a presenza masiva obrigou a reforzar a loxística habitual no barrio mariñeiro.
«Vigo non quería ser servo nin escravo de ninguén e moito menos depender de invasores», afirmou o alcalde, e engadiu: «Sodes os mellores nenos do mundo, mellores que os de Nova York, París, Madrid e, por suposto, que os de aí arriba (A Coruña)».
Memoria histórica e rituais cívicos
Cómpre lembrar que a Reconquista de 1809 forma parte do imaxinario colectivo vigués: non só se rememora un feito de guerra, senón a idea dunha cidade que resistiu e se organizou. A Reconquistiña, pensada especificamente para as escolas, actúa como mecanismo de transmisión interxeracional. Non é a primeira vez que o Concello incorpora á comunidade educativa na programación festiva, pero a masiva participación de hoxe subliña ata que punto a festa pasou de ser un acto de barrio a un evento con vocación pedagóxica e turística.
Este tipo de conmemoracións mesturan historia e histrionismo. Para o profesorado, a festa é unha ferramenta para achegar contidos da Guerra da Independencia aos máis novos; para o concello, é un escaparate que visibiliza a vida cultural de Vigo. Os críticos habituais advirten, con todo, sobre o perigo de simplificar episodios complexos. O relato que se canta polas rúas —con heroes locais e viláns estranxeiros— omite matices dunha guerra que tivo tamén rostros civís e consecuencias duradeiras para a economía e a demografía local.
Política, promoción e rivalidades con ton festivo
Quen coñeza a traxectoria política municipal non se sorprende de que actos como este sirvan tamén para proxectar imaxe. Abel Caballero aproveitou o micrófono para facer unha referencia ao mundial de fútbol 2030 —«Ninguén nolo vai quitar», dixo— e para lanzar a súa habitual chanza sobre a rivalidade con A Coruña. É unha constante na súa xestión: a combinación de grandes eventos, fogos artificiais e festividades populares como motor de promoción urbana e reclamo para a visita
