Máis ca un dato: que implica sumar 67 médicos en Primaria

A noticia non é só administrativa: afecta á cita que agarda o paciente

Cando unha comunidade incorpora novos profesionais de medicina de familia, non se move unicamente unha folla de calendario administrativo: cambia, aínda que sexa de forma gradual, a experiencia diaria de milleiros de persoas. O anuncio de que o sistema sanitario galego conseguiu incorporar 67 facultativos adicionais tras un proceso posterior ao concurso-oposición abre unha lectura que vai máis alá do titular. Falamos de tempos de espera, de continuidade asistencial e da posibilidade de que un mesmo paciente non teña que contar o seu historial desde cero cada vez que cruza a porta do centro de saúde.

Nos últimos anos, a atención primaria converteuse nun termómetro social. Se funciona, nótase pouco; se falla, todo se resinte: urxencias máis cargadas, diagnósticos máis tardíos e máis presión sobre profesionais xa esixidos. Por iso, cada praza cuberta é unha peza de estabilidade, especialmente en zonas onde soster cadros completos resulta máis difícil.

A fortaleza da sanidade pública non se decide nun gran anuncio, senón na capacidade de soster equipos estables no día a día.

Dende esa perspectiva, o paso dado agora ten relevancia pública: permite reducir ocos que quedaran sen cubrir nunha convocatoria previa e ordena unha nova fase para asignar destino en centros de saúde e dispositivos de atención continuada. É unha operación técnica, si, pero con consecuencias moi concretas en barrios, vilas e concellos pequenos.

Por que seguen quedando prazas vacantes, mesmo cando hai oposición

Unha parte do debate sanitario en Galicia —e no conxunto de España— simplificouse en exceso: convócanse prazas, logo deberían cubrirse todas. A realidade é máis complexa. Que un proceso selectivo remate con postos sen ocupar non é unha anomalía illada, senón o reflexo de tensións acumuladas: xubilacións, relevo xeracional insuficiente, condicións de traballo desiguais segundo territorio e unha competencia crecente entre comunidades por atraer especialistas.

A medicina de familia arrastra, ademais, un problema de percepción profesional que moitas administracións intentan corrixir. Hai vocación, pero tamén demandas claras de mellores axendas, menos burocracia e maior capacidade de resolución clínica en consulta. Cando eses factores non evolucionan ao ritmo necesario, algunhas prazas resultan menos atractivas, sobre todo en destinos con maior dispersión xeográfica ou máis dificultade para conciliar.

Neste contexto, o movemento recente do servizo público galego pode interpretarse como unha corrección a curto prazo dentro dun desafío de longo percorrido. Cúbrense postos que quedaran pendentes, pero o reto estratéxico segue a ser outro: evitar que cada convocatoria teña que “remendar” carencias estruturais con procedementos extraordinarios.

O foco rural: equidade territorial e dereito efectivo á atención

Se hai un punto onde esta incorporación adquire un peso especial é no territorio menos poboado. En Galicia, a xeografía sanitaria non é un mapa uniforme: hai áreas urbanas con alta demanda e hai municipios onde a distancia e o envellecemento esixen máis presenza asistencial, non menos. Por iso, o reforzo de profesionais en destinos rurais non debe verse como unha solución de segunda, senón como unha decisión de equidade.

A pregunta de fondo é sinxela: pode unha persoa maior, con patoloxías crónicas, acceder ao seu médico coa mesma facilidade viva onde viva? A resposta depende de cadros completos, axenda razoable e continuidade. Sen eses tres elementos, o sistema deriva cara a un modelo reactivo, centrado en apagar lumes en vez de previr complicacións.