Un equipo da Universidade Johns Hopkins demostrou en laboratorio que certos microbios poden sobrevivir a presións extremas propias de impactos planetarios e, en teoría, viaxar encapsulados en fragmentos rochosos entre mundos. O experimento, publicado en PNAS Nexus, empregou a bacteria Deinococcus radiodurans para reproducir as condicións de eyección desde Marte e rexistrou supervivencia tras compresións de ata varios gigapascais.

Experimento e achados principais

Os científicos someteron a bacteria a choques controlados encaixándoa entre placas de aceiro e disparando proxectís a gran velocidade. As colisións acadaron máis de 480 km/h, xerando picos de presión entre 1 e 3 gigapascais.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

Os resultados sorprenderon aos investigadores. En moitos ensaios as células permaneceron viables e, en impactos de aproximadamente 2,5 GPa, sobreviviu preto do 60 % da mostra. Tamén se observou a activación de mecanismos de reparación xenética tras a compresión extrema.

O traballo foi coordinado por investigadoras como Lily Zhao e conta entre os seus autores co profesor K.T. Ramesh, que sinalou que estes datos reavivan a posibilidade de que a vida poida transferirse entre planetas adherida a fragmentos rochosos.

Método: compresión por impacto entre placas de aceiro.

Microbio empregado: Deinococcus radiodurans, extremófilo resistente á radiación.

Condicións: velocidades superiores a 480 km/h e presións de 1–3 GPa.

Implicacións para a litopanspermia e contornos habitables

Os achados amplían a noción do que constitúe un contorno habitable para a vida tal e como a coñecemos. Se microbios poden soportar a eyección desde un planeta, a hipótese da litopanspermia volve situarse enriba da mesa.

A litopanspermia postula que fragmentos de rocha —meteoroides ou asteroides— poden transportar vida entre corpos planetarios. Este estudo fornece evidencia experimental de que o proceso de expulsión non sería necesariamente letal para algúns microorganismos.

Entre as consecuencias prácticas están:

Revisar os rangos de presión tolerables por extremófilos en modelos astrobiolóxicos.

Incluír a posibilidade de transferencia biolóxica en estudos de panspermia e misións de protección planetaria.

Adaptar protocolos de esterilización para sondas que poidan recoller mostras en contornos con risco de contaminación cruzada.

Que limita a interpretación e próximos pasos

Aínda que prometedor, o experimento non resolve todas as incógnitas. Quedan por estudar a exposición á radiación cósmica, o tempo de viaxe entre planetas e a reentrada noutro corpo celeste.

Os autores sinalan que a supervivencia durante a compresión é só unha peza do crebacabezas. A viabilidade real depende de múltiples fases: eyección, tránsito interplanetario e aterraxe ou impacto no mundo receptor.

Próximas liñas de investigación propostas inclúen:

Simulacións integradas que combinen compresión, radiación e baleiro espacial.

Ensaios con outros microorganismos e matrices minerais representativas de asteroides.

Estudos sobre a capacidade de reparación xenética tras danos combinados.

O traballo reforza a necesidade de abordar a cuestión con cautela científica e sen conclusións precipitadas. Aínda así, achega datos experimentais que apuntalan a plausibilidade de que a vida poida, en circunstancias concretas, «viaxar» entre mundos.