Quería comezar este 8 de marzo con un texto cheo de esperanza, pero a realidade impón prudencia. Nesta xornada, onde se reclama a igualdade, é difícil ignorar o reaxurdir de discursos que cuestionan o feminismo e negan a magnitude da desigualdade. A presenza da chamada machosfera nas redes e a banalización das violencias machistas nas televisións condicionan o ánimo colectivo.

Os datos non perdoan: no que vai de 2026 una muller foi asasinada, de media, cada cinco días polo terrorismo machista. Esa estatística é a punta dun iceberg que inclúe miles de agresións e violencias invisibles. A pesar diso, a loita continúa nas rúas, nas aulas e na vida cotiá.

O contexto que pesa

Nas plataformas dixitais circulan teorías e bulos que desmoralizan. Algúns opinadores mediáticos presentan como debate o que é evidencia científica; iso contribúe a normalizar a violencia simbólica.

Na vida cotiá, evocan consignas como as de «mulleres de alto valor» e reducen o empoderamento a prácticas individuais ou mediatizadas, como colocar contidos eróticos en plataformas comerciais. Esa lectura simplista invisibiliza as raíces estruturais da discriminación.

• Desinformación nas redes
• Negación da violencia machista en espazos públicos
• Mensaxes comerciais que mercantilizan o corpo feminino

Moitas persoas, e especialmente activistas e docentes, pasan días desmontando bulos e explicando datos e investigacións. É un traballo silencioso pero imprescindible para frear a expansión de ideas perigosas.

Onde se atopa a esperanza

Buscar optimismo non é negar as dificultades; é escoller a resistencia colectiva como estratexia. As iniciativas históricas e as novas voces compoñen un relevo que equilibra o pesimismo.

As mulleres con traxectorias longas no activismo lembran tempos nos que éramos poucos e non desistimos. As máis novas traen urxencia e determinación: para elas, non ser feminista non é unha opción.

Ese encontro xeracional é precisamente o que alimenta esperanza. A solidariedade práctica —acudir ás mobilizacións, apoiar ás vítimas, cambiar prácticas institucionais— mostra que o movemento non se esgotou.

Mantelo cada día

O optimismo non é un sentimento espontáneo; é unha práctica que se cultiva. Exige esforzo educativo, comunicación veraz e políticas públicas efectivas contra a violencia de xénero.

Tamén pide visibilidade: saír ás rúas o 8M non é un ritual, é un recordatorio de que non estamos sós. Reúnense demandas amplas —prevención, atención ás vítimas, cambios legais— e pequenas accións do día a día que suman.

A pesar das derrotas e dos retrocesos mediáticos, hai motivos para seguir. A frase que repiten moitas compañeiras resume a conclusión máis firme: non estamos soas. Somos imparables.

Este 8M, a consigna é clara: enfrontar a lóxica patriarcal con realidade, ciencia e acción colectiva. O reto é grande, pero a determinación tamén. Porque a esperanza non é ingenua: é un compromiso compartido para cambiar as cousas.