Raúl del Pozo, unha das voces máis recoñecidas do columnismo español, faleceu aos 89 anos este 10 de marzo de 2026, segundo as primeiras informacións. O falecemento atribúese ao progresivo deterioro da súa saúde ligado á súa avanzada idade, aínda que por agora non se ofreceron máis detalles sobre a causa concreta nin sobre o lugar exacto do falecemento. Del Pozo pechou unha carreira extensa que abarcou a crónica parlamentaria, a prensa de corresponsalía e a literatura xornalística. A súa desaparición deixa un baleiro no xornalismo político que foi referente para varias xeracións.
Desde 1991 ocupou unha praza fixa como columnista no diario El Mundo, onde acadou grande repercusión con columnas que mesturaban a observación política e a vida cotiá. Foi autor de textos que, polo seu ton castizo e directo, conectaron con lectores heteroxéneos e lle permitiron manterse vixente nos debates públicos sobre política e sociedade. Ademais da faceta de columnista, o seu traballo como analista apareceu en diversos programas de radio e de televisión, achegando unha mirada crítica e a miúdo mordaz.
A súa traxectoria xornalística arrancou no Diario de Cuenca e pasou por cargos de responsabilidade, entre eles o de director adxunto de El Independiente. Como correspondente do xornal Pueblo traballou en prazas clave durante a Guerra Fría e a apertura democrática: Moscú, Londres, Lisboa e Bos Aires figuran entre as cidades onde cubriu acontecementos internacionais. Esa experiencia no estranxeiro alimentou unha visión ampla da política e da diplomacia que logo se trasluciu nas súas crónicas nacionais.
Crítico e cronista á vez, Del Pozo destacou por unha prosa afiada e con regusto popular que algúns críticos definiron como unha das máis persoais do oficio. O seu estilo combinaba o detalle informativo coa anécdota e a ironía, o que o converteu nun narrador da política e da rúa. Ao longo de seis décadas foi testemuña de profundas transformacións en España e os seus textos converteronse nunha lectura habitual para os que seguían a actualidade parlamentaria e os entretelos do poder.
Ademais do labor xornalístico, cultivou a novela, o reportaxe e o ensaio, con títulos que sumaron ao seu perfil literario e xornalístico. Recibiu recoñecementos relevantes do sector, entre eles o Premio González-Ruano e o Premio Mariano de Cavia, galardóns que avalaron a súa achega ao xornalismo escrito. A combinación de crónica, medios e oficio literario situou a súa obra nun lugar destacado dentro da historia recente da prensa española.
En datas próximas ao final da súa vida presentou en Madrid o seu libro máis recente, «Los cautivos de la Moncloa», unha obra que serviu para subliñar o seu continuado interese pola análise do poder. Ata os seus últimos anos participou en coloquios e aparicións públicas que amosaban a súa curiosidade pola actualidade e a súa capacidade para interpelar aos actores políticos. Con todo, nos últimos tempos a súa saúde resentíase, algo que xa sinalaran diversas informacións e que hoxe se indica como causa vinculante do seu falecemento.
A noticia da súa morte provocou reaccións nos medios e entre compañeiros de profesión, que destacaron a súa honestidade intelectual e a súa capacidade para contar a política en clave humana. Para moitos xornalistas e lectores era unha figura que simbolizaba un tipo de columnismo comprometido coa observación e o relato en primeira persoa. A súa perda supón, en palabras dalgúns analistas, a desaparición dun dos últimos grandes cronistas con voz propia dunha xeración que viviu a transición e a consolidación democrática.
Quedan aínda por coñecerse detalles sobre as exequias e as condolencias oficiais, e é previsible que nos próximos días os principais medios publiquen tributos e recopilacións da súa obra. Máis alá dos honores, o legado de Del Pozo permanec
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.