Unha vida ligada ao club celeste
Hai poucas figuras no deporte galego que encarnen con tanta fidelidade a historia dun club como a que representa Manuel Fernández Rey, coñecido popularmente como Pirulo. A súa relación coa entidade de Lugo non foi circunstancial: debutou nas pistas cando aínda era adolescente e, co paso dos anos, converteuse nunha referencia dentro e fóra do banco. Foi o responsable técnico que conduciu ao equipo ao seu primeiro ascenso á máxima categoría do baloncesto español, un fito que segue ocupando un lugar destacado na memoria da afección.
O percorrido de Pirulo non se esgota nas vitorias nin naquelas xornadas para o recordo. A súa figura asóciase a décadas de compromiso cunha camiseta e cunha cidade que viviu a través do deporte moitas das súas tardes e noites máis intensas. O pavillón, as viaxes, os triunfos e tamén os reveses forman parte dunha traxectoria que transcende partidos e estatísticas: trátase dunha vida dedicada a cultivar unha cultura deportiva que marcou xeracións en Lugo e arredores.
Do marcador á mirada
Se hai unha característica que hoxe diferencia a Pirulo é a prioridade que outorga á persoa por riba do resultado inmediato. Tras unha carreira marcada pola competición e pola esixencia das categorías superiores, o seu paso actual polo proxecto dirixido á formación xuvenil da Fundación do club reflicte un xiro no enfoque: a atención céntrase agora no crecemento humano e na educación de quen comezan o seu camiño na cesta.
Nesta nova etapa, o adestrador veterano deixou atrás a mirada fixa no luminoso para fixarse nas reaccións dos rapaces, nas súas dúbidas e nas súas ganas. A súa experiencia permítelle distinguir o que un marcador non amosa: a actitude, a autoestima e a capacidade de aprendizaxe. Ese cambio de prioridades responde a unha idea sinxela pero potente: consolidar o futuro do baloncesto local pasa por coidar aos deportistas como persoas.
Chan Común: un proxecto con alma comunitaria
A implicación de Pirulo no programa Chan Común, impulsado pola Fundación vinculada ao club, suma un ingrediente social ao seu bagaxe profesional. Trátase dunha iniciativa que combina a formación técnica con actividades orientadas á integración e á convivencia, e que busca converter a práctica deportiva nunha ferramenta educativa e social para nenas, nenos e adolescentes da comarca.
A decisión de sumarse a este proxecto non é baladí: representa a culminación lóxica dunha traxectoria que viviu o baloncesto en todas as súas facetas, desde o alto rendemento ata o traballo de base. A presenza dunha figura do seu peso nun programa destas características engade experiencia, credibilidade e unha narración simbólica: o veterano que acompaña aos novos no seu aprendizaxe e lles transmite, ademais de mecanismos técnicos, valores e tradición.
Memoria colectiva e pedagogía deportiva
Nunha cidade onde o deporte colectivo foi fonte de orgullo e de identidade, a figura de adestradores veteranos como Pirulo funciona tamén como ponte entre xeracións. Para quen encheron o pavillón nos anos dos ascensos e das grandes xestas, o seu traballo actual é unha garantía de continuidade; para as familias e os mozos, representa unha oportunidade de aprender de quen coñece o percorrido completo.
O énfasis posto na pedagogía deportiva —entendida como a suma de técnica, disciplina e coidado humano— subliña a función comunitaria do club e da súa fundación. Alén de competir en ligas e de ocupar espazos nos cadros, a prioridade é formar persoas capaces de convivir, de tolerar a frustración e de desenvolver hábitos saudables. Esa mensaxe, repetida na práctica cotiá do adestramento, actuaría como base para un proxecto que aspira a perdurar.
Legado e futuro
A historia
