Un debate que xa non é migratorio, senón económico
Galicia leva anos debatendo como manter o seu mercado laboral en pé en medio do envellecemento, a baixa natalidade e a falta de relevo en moitos oficios. Nese contexto, o aumento do 66% de persoas migrantes con permiso de arraigamento que xa cotizan non debería lerse como unha cifra illada, senón como un sinal estrutural: cando a administración abre vías legais realistas, a economía formal responde.
A cuestión de fondo non é unicamente cantas persoas regularizan a súa situación, senón que capacidade ten o sistema para transformar esa regularización en estabilidade social e produtividade. Cada alta na Seguridade Social implica máis ca unha nómina: significa dereitos laborais, máis ingresos públicos e menor exposición á economía mergullada. Nunha comunidade con dificultades para cubrir vacantes, ese movemento ten un valor estratéxico.
Durante demasiado tempo, o debate público moveuse entre dous extremos: a visión humanitaria por un lado e a retórica do control polo outro. Porén, os datos recentes convidan a unha terceira lectura, máis pragmática: regularizar tamén é política económica. ¿Pode Galicia permitirse desaproveitar man de obra en idade de traballar cando moitas actividades teñen problemas para contratar? A resposta semella evidente.
“Cando unha persoa pasa da informalidade a cotizar, gaña ela e gaña o territorio: recáudase máis, consómese con maior estabilidade e redúcese a súa vulnerabilidade”, apunta un técnico de emprego público consultado para esta análise.
Do permiso administrativo ao impacto real nas contas públicas
Que haxa máis de oito mil persoas nesta situación non é só un titular. É unha modificación tanxible no perímetro do emprego legal. En termos macroeconómicos, regularizar non crea riqueza por si só, pero si ordena e fai visible unha parte da actividade que antes quedaba fóra dos rexistros. E esa visibilidade importa: permite planificar políticas de formación, inspección laboral e servizos sociais cunha base máis real.
Hai tamén unha consecuencia fiscal directa. Máis cotizantes significan maior achega a pensións, desemprego e sanidade. Nunha autonomía onde a presión do gasto social medrará por razóns demográficas, ampliar a base de contribuíntes non é unha opción ideolóxica, senón un mecanismo de sustentabilidade. A alternativa —deixar a milleiros de persoas nun limbo irregular— só alimenta precariedade e resta recursos públicos.
Agora ben, convén fuxir do triunfalismo. Regularizar non equivale automaticamente a integrar en condicións dignas. Se o proceso administrativo remata en postos inestables, salarios baixos e alta rotación, o potencial transformador redúcese. A formalización é o primeiro chanzo, non a meta.
O risco de confundir volume con calidade laboral
Un dos erros habituais neste debate é celebrar o número sen preguntar pola traxectoria posterior. ¿Que ocorre seis meses despois da primeira contratación? ¿Hai continuidade? ¿Mellora a categoría profesional? ¿Existen itinerarios de formación útiles para quen chega con experiencia previa pero sen homologación? Sen esas preguntas, o dato pode converterse nunha fotografía compracente.
Ademais, a integración laboral non depende só do permiso. Inflúen o acceso a vivenda asequible, o transporte en áreas periféricas e a axilidade burocrática para renovar documentos. Se unha persoa cotiza, pero vive en inestabilidade residencial e administrativa, a súa inserción segue a ser fráxil. Galicia coñece ben esta ecuación: a falta de servizos en zonas con demanda de emprego pode bloquear oportunidades que, sobre o papel, parecen dispoñibles.
“A regularización funciona mellor cando vai acompañada de orientación, idioma, certificación de competencias e acompañamento”
