O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia desestimou o recurso de apelación presentado polo home condenado pola violación dunha moza de 22 anos nunha discoteca do centro da Coruña, por feitos ocorridos en febreiro de 2024. A resolución, asinada esta semana, confirma a pena de nove anos de prisión imposta en primeira instancia e rexeita o argumento da defensa de que a falta dunha análise toxicolóxica impide probar a incapacidade para prestar consentimento. O tribunal considera que as declaracións dos testemuños e as circunstancias acreditadas na causa demostran que a vítima se atopaba nun estado de embriaguez tal que anulou a súa capacidade de autodeterminación. Con isto, o alto tribunal ratifica a condena e zanja a cuestión probatoria exposta pola defensa.

Os feitos xulgados remóntanse á madrugada de febreiro de 2024, nunha discoteca do casco urbano coruñés, cando a vítima foi expulsada do local tras unha discusión co persoal de seguridade, a raíz dun comportamento que os testemuños atribuírón ao seu estado de embriaguez. Segundo a instrución, nese momento o condenado aproveitou a situación para levala a un lugar apartado no exterior e manter relacións con penetración, feito polo que foi descuberto e expulsado do establecemento. A moza logrou chegar con dificultades ao seu domicilio e foi atopada durmindo no portal a primeira hora da mañá por un veciño, circunstancia que os maxistrados consideran indicativa do grao de intoxicación.

A defensa recorreu a sentenza alegando, fundamentalmente, a ausencia de proba toxicolóxica que acreditase cientificamente o grao de embriaguez da vítima e, por tanto, a súa imposibilidade para consentir. Os maxistrados do TSXG rexeitaron esa tese por insuficiente e valoraron de forma decisiva as declaracións dos testemuños presenciais, a conduta observada no local e a inxestión de bebidas alcohólicas que consta no sumario. Na súa resolución, o tribunal entende que, ante ese conxunto probatorio, non resulta imprescindible unha análise de sangue para determinar a perda de conciencia ou a anulación da capacidade de autodeterminación.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

O tribunal argumenta que a concorrencia de testemuños e feitos constatados permite inferir a situación de vulnerabilidade na que se atopaba a moza e, polo tanto, a imposibilidade de prestar un asentimento válido á relación sexual. Os maxistrados subliñan que a protección da liberdade e da dignidade da persoa esixe que non se tolere a aceptación presunta de actos cando existen indicios claros de incapacidade para consentir. Con esa motivación, o alto tribunal confirma a condena a nove anos de prisión por un delito con penetración, tal e como decidira o órgano xudicial de instancia.

Fontes xudiciais explicaron que a resolución analiza pormenorizadamente a proba testifical e as circunstancias da madrugada en cuestión —incluído o comportamento no local e o estado no que foi localizada a vítima— e conclúe que tales elementos permiten acadar o estándar probatorio esixido para ditar a condena. O tribunal tamén valora a coherencia das declaracións e a ausencia de elementos que desvirtúen a versión da denunciante. Pola súa banda, a defensa mantén a posibilidade de acudir ao Tribunal Supremo, o seguinte chanzo na vía extraordinaria, se decide esgotar as instancias dispoñibles.

O caso volve poñer enriba da mesa o debate sobre o papel das análises toxicolóxicas nas investigacións de delitos sexuais e os límites da proba pericial fronte á proba testifical e circunstancial. Especialistas consultados en sentenzas semellantes lembran que a necesidade dunha proba científica depende do conxunto probatorio e que os tribunais poden valorar axeitadamente outros indicios que acrediten a incapacidade para consentir. Non obstante, os avogados defensores insisten en que as análises químicas achegan unha certeza obxectiva que pode evitar dúbidas razoables.

Nos últimos anos os tribunais españois foron perfilando criterios para abordar estas situacións, equilibrando a protección das vítimas coas garantías da defensa. Neste caso concreto, o TSXG considera que a suma de testemuños, constancias e o relato dos acontecementos ofrece unha imaxe probatoria suficiente para manter a condena sen que a ausencia dunha análise toxicolóxica supoña, por si mesma, un vicio que a invalide. A resolución clínica e xurídica apóiase, segundo os maxistrados, na evidencia de perda de conciencia e na anulación da capacidade de autodeterminación.

A moza vítima, que daquela tiña 22 anos, mantivo o seu anonimato ao longo do proceso, como é habitual neste tipo de asuntos, e a sentenza protexe a súa identidade. A decisión do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia pecha unha etapa de recursos na xurisdición autonómica e sitúa a pena de nove anos como firme nesta instancia, aínda que a defensa aínda pode estudar vías extraordinarias. O fallo constitúe, en calquera caso, unha resposta xudicial que reforza a consideración das probas testificais e circunstanciais en delitos de agresión sexual cando configuran un conxunto acreditativo da falta de consentimento.