O presidente do Goberno, Pedro Sánchez, e o líder do principal partido da oposición, Alberto Núñez Feijoo, ofreceron este mércores no Congreso unha sesión de control marcada pola dureza das recriminacións e por acusacións que foron moito máis aló da política exterior. Sánchez acusou a Feijoo de ser “cómplice” dun hipotético intervencionismo estadounidense polo seu silencio, mentres que o líder do PP devolveu a afrenta asegurando que non se pode defender a paz se, nas súas palabras, “a propaganda iraní estampa a túa cara en misiles de guerra”. O enfrontamento producíuse en plena crise pola guerra en Oriente Próximo e cos decretos anticrise como telón de fondo.
Duelo no hemiciclo: recriminacións históricas e golpes baixos
Desde o inicio da súa intervención, Pedro Sánchez puxo o foco na memoria recente: recordou a invasión de Iraq en 2003 e situou aquel Executivo de José María Aznar xunto coas decisións dos Estados Unidos que, segundo dixo, arrastraron a España a “unha tolemia”. Citou o dato —xa convertido en cifra histórica do debate público— do escaso respaldo social a aquela guerra, apenas un 6 % de apoios, e non dubidou en establecer paralelismos contemporáneos: “A Aznar substituírono o señor Feijoo e Santiago Abascal e a Bush substituíuno Donald Trump”, espetou.
A réplica do líder do PP chegou con aspereza: Feijoo cualificou Sánchez de “matón” polas súas críticas e lanzou unha frase destinada a resoar fóra do hemiciclo: “Algo tan honorable como a defensa da paz non se pode sosteñer se a propaganda iraní estampa a túa cara en misiles de guerra”. Con esa afirmación pretendía distanciarse de calquera imaxe que vincule a España con posicións que, segundo el, favorezan ao réxime iraniano ou aos seus aliados na zona.
“Non á guerra e non a vostede”.
Foi un dos lemas cos que Feijoo intentou pechar a discusión, mentres que Pedro Sánchez subiu o ton e apertou no persoal: “Non sabe colocar a Huelva no mapa, pero sabe onde están as armas nucleares en Irán”, dixo en referencia a reproches sobre a súa xestión de infraestruturas. O intercambio de pullas incluiu a mención do AVE Madrid–Málaga e do estreito de Ormuz, un exemplo claro de como a discusión sobre política exterior se mesturou con cuestións domésticas e cun ton de campaña adiantada.
Ademais, a sesión non quedou limitada ao PP e ao PSOE: a dureza amplificouse coa intervención de Santiago Abascal, que protagonizou un desliz soez que Sánchez aproveitou para lanzar unha das súas críticas máis virulentas: acusou a Vox de usar a política como vehículo para o enriquecemento, nunha alusión velada ás polémicas internas do partido.
Antecedentes e a sombra do 2003
A referencia a 2003 ten peso non só simbólico senón político. Aquela guerra deixou en España cicatrices institucionais e sociais: manifestacións multitudinarias, a perda de crédito internacional para certos sectores e un debate que aínda se reaviva cada vez que se pon sobre a mesa o papel de España en intervencións militares. En Galicia, a oposición á guerra tivo visibilidade nas rúas e nas asambleas cidadás; a memoria desas mobilizacións alimenta hoxe a retórica de quen advirte contra decisións que poidan arrastrar o país a conflitos afastados.
Neste escenario, a figura de Feijoo é especialmente sensible. Galego de orixe e ex presidente da Xunta, o seu salto á política nacional leva o selo dunha ambición que agora choca coa exposición internacional da crise: as súas críticas á xestión do Executivo buscan marcar un perfil moderado fronte a Vox, pero chocan cos reproches de Sánchez sobre falta de claridade e, segundo o pre
