Santiago Posteguillo descobre a mentira histórica sobre Xulio César que aínda cremos

A actualidade informativa vívese marcada por santiago posteguillo desvela mentira histórica, un desenvolvemento que os observadores cualifican como un dos máis relevantes do período actual. As ramificacións destes eventos esténdense máis alá do que é inmediatamente visible.

Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Non para Santiago Posteguillo. Dous anos despois de narrar o ascenso de Xulio César en ‘Roma soy yo’ (Ediciones B), o escritor supervendas volveu coa terceira entrega da vida do entón procónsul: ‘Los tres mundos’. Mil páxinas de novela nas que trasládase ás tres rexións que levaron o xeneral ata a guerra civil contra a República: as Gallas, Roma e Exipto. O doutor en Filoloxía responde a ABC na cidade alemá de Tréveris, unha das moitas que conquistaron as lexións, e faino coa caída da noite, tras unha xornada de tolemia que este diario relatou o domingo. –Por que abordar tres mundos nun só libro? Interésame amosar que os procesos históricos moi coñecidos non acontecen illados. César estaba na Galla, pero a súa mente tamén estaba en Roma. Por iso parecíame clave contar o que sucedía na capital. Ademais, é significativo ver como lle chegaba a información en público e en privado, porque chegáballe a través da súa esposa, Calpurnia, e dos seus amigos máis achegados. Todo iso influíu na súa vida de forma radical. E, por outra banda, a situación en Exipto era clave e incluía un personaxe como Cleopatra VII. Como non ían eu falar diso? Son tres mundos que dan unha profundidade ao texto que paga a pena. Por iso as mil páxinas. –Afirma que, co triunvirato, vese como as alianzas entre inimigos que se forxan con un obxectivo político adoitan acabar en desastre. É unha máxima que se aplica tamén á actualidade? Os procesos políticos de loita polo poder repítense e repítense. Ao longo da historia quedou claro que, en política, as alianzas que se forxan por intereses esencialmente persoais, e non na procura do beneficio político, adoitan rematar mal para o Estado. Pero é o que vin na historia, eh? Do presente non adoito falar. –Nestes tres mundos, todos os personaxes teñen interese en guerrear para gañar poder. Que guerra pode interesar a Occidente, e a España, na actualidade? As guerras en xeral, ao longo da historia, fixéronse sempre por motivos económicos ou políticos. É verdade que se utilizou como excusa a relixión, pero esas foron, en esencia, as causas. Agora ocorre o mesmo. O que lle interesa a España e a toda Europa é promover a paz e a estabilidade en toda a súa rexión xeopolítica. Logo, cada un pode entender como se pode conseguir iso de forma diferente. Con todo, gústame pensar que todos preferimos estar nun entorno máis pacífico. –Os tres mundos da súa novela coinciden coas tres potencias da época? Ben… máis ben amoso tres civilizacións arredor do Mediterráneo e de Europa. O certo é que seríamos demasiado eurocentristas se pensáramos que os mundos céltico, romano e exipcio eran o centro do Mundo Antigo. Tamén estaba Partia, por exemplo. Ou a India e aquela China emerxente onde xa estaba a dinastía Han. –Entón había outros poderes… Si, pero é verdade que o número tres é moi representativo nas estruturas mundiais. É curioso, se o pensas, que a distopía 1984 de Orwell representaba tres grandes estados que estaban en guerra de forma constante. –Cales son as grandes potencias actuais? Hoxe en día o mundo é tan complexo que xa non o podemos circunscribir a tres poderes. Saímos noutro momento dunha Guerra Fría onde estaban a Unión Soviética e os Estados Unidos como planetas arredor dos que gravitabaa todo. Na actualidade, non me atrevería a dicir que son Rusia, Estados Unidos e China, pero achégase. Haberíalle que sumar a India, os BRICS… Europa, pola súa banda, debe aprender