Stéphane Demoustier estrea o 13 de marzo de 2026 a súa película «O arquitecto», un relato inspirado na figura real do arquitecto danés Otto von Spreckelsen e na construción do Arco de La Défense en París. A cinta sitúa a acción a principios dos anos oitenta, cando o presidente François Mitterrand convocou un concurso público que culminou coa elección dun creador practicamente descoñecido. Demoustier pon así, desde o primeiro momento, o conflito entre a integridade do proxecto artístico e as esixencias do poder político e da burocracia. O filme pretende iluminar como se negocian a ambición, o idealismo e os compromisos nunha obra simbólica da cidade.
Basada no libro «Le Grand Arche» de Laurence Cossé, a película segue a chegada do protagonista á capital francesa e as dificultades que atopa para levar a bo porto a súa visión. O personaxe central, o arquitecto que interpreta Claes Bang, non é retratado como un xenio inalcanzable senón como un profesional con conviccións, inseguridades e un proxecto que choca con intereses alleos á arquitectura. A narración detense en decisións técnicas, en interrogantes éticos e nas presións institucionais que acaban moldeando o resultado final. Esa tensión entre a atención ao detalle e a loita polo control constitúe o eixe dramático da película.
A historia real sitúa os feitos en 1983, cando Mitterrand impulsou a idea de transformar a paisaxe urbana de París con intervencións emblemáticas. O concurso para o que hoxe se coñece como a Grande Arche deixou sorprendido máis de un ao premiar a Otto von Spreckelsen, un profesional con escasa obra previa —menciónase no relato que apenas construíra a súa casa e catro igrexas— e cunha mirada distinta sobre o espazo público. A proposta do arco foi, na súa época, un xesto moderno que pretendía dialogar co Arco do Triunfo e coa xeometría da cidade. A película utiliza ese episodio como metáfora para reflexionar sobre a relación entre estética, representación política e legado público.
Na súa proposta formal, Demoustier móstrase coidadoso coa mise-en-scène e coa composición visual, ferramentas que emprega para traducir ao linguaxe cinematográfico os argumentos arquitectónicos do protagonista. Aínda que a película comparte afinidades temáticas e certas decisións de enquadramento con «The Brutalist» (2024), evita caer nun ton excesivamente melodramático e opta por introducir dosis de humor que alivian a solemnidade do tema. O guión, asinado polo propio director, equilibra momentos de tensión profesional con escenas máis lixeiras que humanizan os personaxes e facilitan a lectura do conflito central.
O reparto, ademais de Claes Bang, inclúe figuras como Sidse Babett Knudsen, Xavier Dolan e Swann Arlaud, entre outros, que contribúen á textura dramática da obra. As interpretacións foron valoradas pola súa precisión e pola capacidade de transitar entre a ambición e a dúbida, sen recorrer a estereotipos fáciles. A dirección de actores complementa o interese formal do filme, permitindo que as discusións técnicas sobre trazo, formigón e proporción se convertan en debates morais e políticos. Esa dobre lectura é, en definitiva, o que a película ofrece ao espectador.
Máis alá do retrato individual do arquitecto, a película aborda cuestións universais: a ética profesional, o custo do idealismo e os límites que impón o poder cando a obra pública serve de escaparate político. Demoustier expón como as decisións que parecen de puro deseño están atravesadas por cálculos de imaxe e por prazos, orzamentos e compromisos que a miúdo distorsionan a intención orixinal. A cinta invita a preguntarse pola responsabilidade de quen proxecta espazos comúns e pola forma en que a política instrumentaliza a cultura.
A posta en
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.