Miguel Poveda debuta como director no Festival de Málaga

O cantante Miguel Poveda estrea como director con ‘Enlorquecido’, un documental sobre Lorca / Gloria Pérez

‘Enlorquecido’, do xogo entre o apelido «Lorca» e o verbo «enloquecer», definiríase como unha persoa atrapada profundamente no universo de Federico García Lorca, o poeta granadino que «lle voou a cabeza» a Miguel Poveda (Badalona, 1973).

Para calmar a sede de curiosidade, o cantante levou o seu fanatismo creativo aos recunchos onde algunha vez residiu a alma do poeta. A súa sorte? Todos os camiños levárono ao mesmo lugar: un documental onde só hai un protagonista, a música que resoa da poesía.

Do disco ao documental

Antes de ser documental, ‘Enlorquecido’ foi disco. En 2018, os versos de Lorca cobraron vida na voz de Poveda.

«Foi unha viaxe emocional moi potente e unha transformación a nivel humano e artístico. Foi un antes e un despois. Eu non era capaz de contalo só en entrevistas soltas durante a promoción do disco», confesa o cantante.

Por iso, durante a pandemia puxo mans á obra un proxecto que contaría, de xeito «distendido», todas aquelas emocións que o sacudiron durante a composición e a xira.

Estrea en Málaga e proceso de autocoñecemento

A ambición levouno ata aquí, ao Festival de Málaga, onde un sábado 7 de marzo de 2026 estrea o seu primeiro documental.

Este proxecto ao que se lle puxo tanto mimo pódese ver hoxe, ás 16.00, no Auditorio Christine Pablo Ruiz Picasso.

Para sorpresa do artista, o que comezou sendo un homenaxe ao poeta granadino rematou sendo un proceso de autocoñecemento.

Lorca e Poveda teñen algo en común: «As ganas de cambiar o mundo», esa filosofía que, explica, pode transformar o mundo a través dunha mensaxe de amor, de xustiza ou de igualdade.

«Non hai que ser tibios, hai que mollarse, como dicía el. Hai que meterse na lama para atopar despois as azucenas», conta coa enerxía de quen derrocha paixón.

Responsabilidade e memoria colectiva

Cantar a Lorca é toda «unha responsabilidade», pero a Poveda gústanlle os retos, aínda que non se los tome como tal.

«Eu léote desde esta fibra, que é a miña voz e o meu sentimento. Eu debuxo na miña cabeza as túas palabras e entón moita da súa poesía resoa na miña cabeza como música», profana como se tivera apartado a entrevista da súa cabeza para dialogar con Federico.

A Poveda lévale algo peculiar: as mensaxes sociais necesita cantalas e «contalas a través de alguén que sabe explicalas moito mellor que nós».

O cantante entende o seu proxecto como unha maneira de facer xustiza. Poveda demostrou que a arte segue sendo unha forma de exercer a memoria democrática colectiva, porque cando alguén morre, «só o misterio o fai vivir».

O seu interese por Lorca despertará o doutros. E así, sen querer, dálle máis vida a un poeta.

Raíces e diversidade

Aínda que o cantante é natural de Badalona, a súa relación con Andalucía non tardou en chegar á súa vida.

De pai murciano e nai manchega, nunha cidade chea de andaluces, a música flamenca tarde ou cedo colaría por algunha fenda da súa casa.

«O meu pai escoitaba a Pink Floyd, a miña nai a Bambino e na miña adolescencia medrei entre xente diversa. A miña escola de música non foi só o flamenco, os meus compañeiros facían jazz, clásica, tango…», lembra con nostalxia Poveda.

O cantante medrou na diversidade. E a Málaga cosmopolita devólvellea.

«Málag