Aspas controla o balón na área despois de
o seu remate ao pau. | MARTA G. BREA
Nese fino fío no que se deciden partidos e tempadas ninguén se move como o Real Madrid e hai poucos equipos máis desgraziados que o Celta, cuxo catálogo de infortunios sempre atopa novos episodios. Quen queira entendelo só ten que asomarse ao cruel desenlace do partido de onte no que os vigueses se despediron primeiro da vitoria nese remate ao pau de Iago Aspas no minuto 87 e pouco despois do punto que tiñan asegurado por culpa dun disparo de Valverde no 94 que se ía cara á grada de animación e que Marcos desviou de forma involuntaria para alo xarse na portería dun Radu impoñente. Unha secuencia calamidosa que mantén ao Real Madrid na loita pola Liga e que corta a racha dun Celta que cumpriu só a medias co seu plan defensivo, pero que foi incapaz de executar a súa idea de castigar con balón aos de Arbeloa. Botoulle en falta algo de descaro e finura co balón; e sobroulle distancia coa portería rival. As poucas veces que executou o seu plan –grazas sobre todo a Williot no primeiro tempo e a Iago Aspas nos derradeiros instantes– xerou oportunidades que remataron no pau ou nunha parada milagrosa do inevitable Courtois. Pero foron accións a cuentagotas nun partido no que o Celta defendeu demasiado tempo moi preto de Radu e con boa parte dos seus futbolistas enemistados co balón, circunstancias que alimentaron un Real Madrid que, pese a chegar a Balaídos en precario, insistiu ata atopar o postreiro guiño do destino.
O Celta confundíuse. Na súa idea de ceder metros ao Real Madrid para que Vinicius non puidese correr –o sistema que lle funcionou a moitos rivais do equipo branco nas últimas semanas– acabaron convertidos en operarios da grada de Gol. E iso aproveitouno o Real Madrid (que xa avisara nalgún disparo lonxano), nun saque de esquina no que Tchouameni atopou o tempo e a distancia para recibir un pase cómodo de Güler e axustar o remate xunto ao pau dereito dun incrédulo Radu. Un gol impropio do fútbol profesional que converteu cada balón parado nunha reyerta calleira. Pero o Celta, sempre innovador, puxo unha alfombra ao Real Madrid para que se adiantase no marcador. Cando quixeron decatarse do que estaba a pasar, o balón xa estaba posto no círculo central para reiniciar o xogo.
Pero o Celta tiña detectado onde estaba o principal oco do Real Madrid: nas costas de Trent. Zona de tránsito do daniño Williot, o «asasino coa cara de neno» que dicían en Manchester de Solskjær. Mentres os defensas pensaban en arroupalo ou darlle un abrazo con esa cara de desamparo, Williot apuñalábaos á mínima oportunidade. Superado o minuto vinte, tras un tempo gris dos vigueses que non acababan de dar coa fórmula, Mingueza atopou cun marabilloso pase en longo ao sueco que volveu ser letal. Primeiro resistiu a embestida de Trent, logo sentouno cun recorte e, por último, entregou ao corazón da área para que Borja (que levaba unha primeira parte desencontrado co balón aínda que xa probara a Courtois ao comezo do partido) axustizase ao meta belga.
O empate non tapou a incomodidade do Celta que seguía demasiado tempo rondando a Radu. A misión de tapar a Vinicius estaba cumprida (moi ben Carreira e Javi Rodríguez) pero ao equipo custáballe atopar solucións á presión do Real Madrid. Demasiada vulgaridade no manexo do balón, onde só Miguel Román e Mingueza por momentos eran capaces de darlle algo de sentido ao xogo. Houbo ausencias clamorosas como a de Moriba, Jutglá ou Borja Iglesias… e iso fixo medrar a un Real Madrid que xeraba unha situación ficticia de perigo. Radu non intervía, pero tampouco era bo negocio ter ao Real Madrid rondando a súa área.
Aínda que o primeiro tempo despedíuse coa mellor xogada do Celta, que acabou noutra
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.