Os últimos acontecementos relacionados con zarzuela moi primorosa xeraron un intenso debate na opinión pública. Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.
Un estreo con historia e humor
Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Ao comezo do século XX, a zarzuela pequena estreábase coa versión zarzuelística de ‘O Barbeiro de Sevilla’, que incluía ‘préstamos’ da ópera orixinal de Rossini (e da ‘Lucia’) e recollía o mundo interior do canto cun ton mordaz, cun libreto divertido e moi ben trenzado.
Tamén se acrecentaba co arte dos participantes, tanto cantantes como actores-cantantes, baseándose en só cinco números musicais. Digamos tamén que quizais sexa a produción máis modesta que lle teñamos visto á CSZ, e non obstante hai que ver como a compensaba coa adaptación do libreto de Rull, que apurou o xa divertido texto orixinal, ou co dinámico plantexamento escénico de García-Morales, que, sincronizando a escena dos distintos cuartos da fonda, facía que os personaxes se ‘autocongelasen’ ou se volvesen activar para seguir o guión, poñendo en paralelo os distintos puntos de vista do enredo, mentres se ía complicando partindo case da nada.
Risas e carcaxadas provocadas pola intelixencia natural e humana, que non podería saír tan ben sen a implicación de todos. A ‘regista’ xa sabemos que adoita asumir papeis de canto, facéndoo sempre francamente ben.
Neste caso facía da cantante/diva, onde preocupaban máis os traxes e o medo á rival que o seu canto. No divertido ‘Eu son a tiple’ (ou a ‘triple’, como lle dicía dona Casimira), atopamos un número con ritmo animado, o bonito timbre de La Roldán e, como non había coros nesta zarzuela, don Nicolás (Sánchez-Rivas) e Benito (Ortega) cubriron esas funcións.
Son actores-cantantes, pero que ben salvaron o encontro e entre os tres ofrecéronnos eses momentos que ten a zarzuela e que saben a pouco.
Momentos musicais destacados
O número máis popular da obra -e un dos máis coñecidos de todo o xénero- seguramente sexa ‘Chámanme a primorosa’. Ese título xa nos predispón ao encaixe, á delicadeza, á finura e á graza, cimentado no coñecemento que os autores demostraban posuír do belcantismo, e ao que chegaron a través do sobreagudo: acada nada menos que o Do, mantense moito no Si, controla as escalas cromáticas moitas veces desde esta nota tan alta, secuencia os grupetos e presume dos tresillos cos que adorna as melodías, coma eses bordados aos que nos referiamos.
Soraya Méncid está en todas partes, porque a pesar de que lle chegou a fama tras gañar o premio de voces novas de Sevilla, non se desvinculou de toda a xente coa que traballaba, e a CSZ foi coma a súa casa durante moitos anos.
Agora teñen unha estrela que brilla, pero que non o cre, porque non sabe ir de diva, senón, no mellor dos casos, esa rapaza encantadora que canta como os anxos entre os seus compañeiros de sempre.
Luz Gutiérrez estivo facendo de nai, cun rexistro moi adecuado, xa que ha de buscar a naturalidade no canto, instalada desde o acervo popular. Pero non só o fixo moi ben, senón que foi unha actriz cómica sensacional, capaz de enfrontarse ao propio Sánchez-Rivas, que estivo xenial, porque don Nicolás vénlle que ni pintado, diríamos -salvando as distancias- que lembra a don Hilarión, un pícaro pero non tan vello como o boticario, é dicir, atopándose aínda dentro do ‘mercado’.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.